Subiektywnie o kinie

Hanibal Lecter i przyjaciele, autorstwa Jarosława Banaszaka i Marcina Głowackiego

2012-02-23T22:36:00.000+01:00

Dwanaście felietonów powstałych w latach 1998- 2001 stworzyło w 2005 roku książkę „Hanibal Lecter i przyjaciele”. Autorami są filmoznawca Jarosław Banaszak [rocznik 1972] oraz socjolog kultury Marcin Głowacki [1973]. Trochę się nabrałam na ten tytuł. Spodziewałam się jakiś fajnych artykułów i analiz związanych z filmem a dostałam [oprócz dwóch pierwszych rozdziałów] sentymentalną opowieść o mediach, o żalach, zawiedzionych oczekiwaniach dwóch mężczyzn w średnim wieku, którzy płaczą i marzą o powrocie poprzedniej epoki.

Pierwszy rozdział „świat białych telefonów, czyli rzeczywistość polskich filmów” mnie rozbawił, ba czytając go byłam tak szczęśliwa że trafiłam w końcu na zabawną przypowieść o polskim kinie, takim jakim jest naprawdę, czyli złym, wtórnym i nijakim, że układałam w głowie laurki pochwalne, pomiędzy jednym a drugim wersem. Autor [Banaszek] przyrównał polskie kino lat ’90 do włoskiej kinematografii czasów Mussoliniego, gdzie dyktator „żądał obrazu Włoch, w którym- jak pisał Henri Laulois- nie byłoby żebraków, much ani wylewów Padu, w którym za to byłyby tylko niespóźniające się pociągi, eleganccy oficerowie i wytwornie ubrane kobiety, zamieszkujące jasne pałace. Włochy białych telefonów- tak nazywano później ten okres, w którym głupawy dramat mieszczański był dominującym gatunkiem” [Płażewski, Kino na każdego, Warszawa 1977]. Banaszek skrupulatnie [w tym rozdziale] obrzuca błotem wszystkich członków krajowego panteonu gwiazd i gwiazdeczek, krytykując wszystkich i wszystko co nie sięga poziomu doskonałości, jaki przyjął. Dostaje się między innymi reżyserce „Pestki”, Pasikowskiemu, Glińskiemu, Zanussiemu i jego serialowej pomyłce, polskim „telenowelom” i innym telewizyjnym i filmowym tworom. Podobało mi się naprawdę, facet miał odwagę ruszyć polskich wielkich, splaskać ich po twarzy i powiedzieć coś co myślą wszyscy.

Poniżej mój ulubiony fragment [z całej właściwie książki]- schemat typowego polskiego filmu akcji:

„- Polacy nie lubią Ukraińców

- Ukraińcy to mili ludzie

- Niektórzy Ukraińcy jednak właściwie bez powodu nie lubią Polaków

- Ukraińcy i inni mieszkańcy byłego ZSRR zajmują się handlem

- Polacy są bogatsi od Ukraińcy i są przedstawicielami „bardziej” zachodniej kultury

- dzieci są urocze i wrażliwe

- religijność „ludzi ze wschodu” jest głębsza i „prawdziwsza” od polskiej

- Ukraińcy jeżdżą starymi, kopcącymi samochodami”

Drugi rozdział był równie ciekawy, choć nie tak zabawny jak pierwszy. Niestety potem zaczynają się schody. Najpierw dostaje się po głowie muzyce popularnej, zwanej disco- polo. Autor przez kilkanaście stron rozpacza nad upadkiem typowej ludowej kultury muzycznej i tandetnością obecnej. W kolejnych rozdziałach obrywa się nawet bogom współczesnego kina akcji Tarantino i Rodrigues’owi.

Czuć w tym wszystkim pewną złość i żałość za czasem utraconym. Za latami gdy w telewizji publicznej puszczano „Pegaza”, za czasem gdy tworzyli tacy geniusze jak Kieślowski, wczesny Zanussi, za czasem gdy prawdziwą sztukę tworzyli ludzie sprzeciwiający się panującemu systemowi. Banaszek i Głowacki zachowują się jak niedojrzali do nowej sytuacji chłopcy, którzy siedzą na kanapie i płaczą w mamusi rękach na zmianę z krzykiem iż chcą żyć w świecie w którym dorastali. Nie mogąc pogodzić się z nowym czasem i nowym pokoleniem ludzi i ich rzeczywistością, zwyczajnie ja obsmarowują. Ich teksty [kolejne] pogardliwie traktują o rozwoju gier komputerowych, medialnych przekazach z wojen, współczesnym modernizmie. Momentami miałam wrażenie że patrzą na świat i współczesną sobie kulturę przez białe [symbolizujące czystość] okulary zakupione w sklepie z dewocjonaliami. Widać bowiem w tej książce chrześcijańska indoktrynację. Nie chce tu nikogo obrażać, ale niektóre wywody przypominają kościelną gderaninę o monopolu na prawdę, na absolutną władzę do określania co jest dobre a co złe. Niektóre krytyczne fragmenty tej książki zbudowane są na zasadzie „nie bo nie”. Autorzy potępiają otaczającą i rodzącą się na ich oczach rzeczywistość kulturalną odmawiając jej prawa do nazywania się kulturą ze względu na swą płytkość. Bądźmy jednak szczerzy, sztuka od wieków dążyła do poziomu na którym znajduje się dzisiaj. Ok, powiedzmy dzieła renesansowe, barokowe można uznać za wysokie jakościowo. Bruegel, Caravaggio, Rembrand stworzyli dzieła wiekopomne, zaliczane do tzw. sztuki wysokiej. Ale wraz z rozwojem społeczeństw, wraz z uproszczeniem [technologicznym] życia, sztuka obniżała swoje loty, zdecydowanie się upraszczając. Wiek XX nie był wiekiem malarstwa rodem z epoki da Vinciego, to czasy kubizmu i surrealizmu. Nikt o zdrowych zmysłach nie przyzna że obrazy Dalego są [technicznie i wizualnie] lepsze od chociażby Caravaggia. Już wtedy można by powiedzieć „ i co jest takiego trudnego w namalowaniu powyginanego zegara na stole?”. Podobnie dzisiaj. Autorzy wymawiają niejakiej Katarzynie Kozyrze, że jej video instalacja pt. „łaźnia” jest płytka, że jej sztuka nie dorasta do pięt swoim poprzednikom. To się dzieje od wieków, powolny upadek jest nieunikniony. Kultura płaci za wygodę, świat pędzi do przodu a sztuki plastyczne [tak mi się wydaje] przez ostatnie tysiąclecia wyczerpały cały zasób środków do tworzenia nowości. Dzisiaj nikt nie potrzebuje tego rodzaju sztuki, jej miejsce zajęło kino- jarmarcza uciecha mas. „Współczesna kultura masowo być może w ogóle nie jest kulturą, nie pozostawia bowiem po sobie nic trwałego ani nie odpowiada na podstawowe pytania egzystencjalne. Jej wytwory nie podlegają ocenie żadnego autorytetu estetycznego, etycznego czy moralnego i tworzą pełen sprzeczności chaos”- pisze autor a ja pytam. Czy nie jest to właśnie, największe dobrodziejstwo naszych czasów? Fakt że my, zwykli ludzie stanowimy audytorium, to my rozdajemy zielone i czerwone flagi twórcom i po raz pierwszy w historii każdy człowiek na tym i innych globach ma prawo poddać w wątpliwość fundamentalne prawdy o pochodzeniu i wartości sztuki? Miejsce malarstwa zajęło kino. Nie ukrywajmy tylko ono ma realna szansę na rozwój i bycie na bieżąco ze zmieniającą się jak w kalejdoskopie kondycją człowieka, szczególnie że dzisiaj każdy z nas, przy użyciu zwykłej kamery może stać się artystą. Aż strach pomyśleć co autorzy „Hanibala Lectera i przyjaciół” myślą dzisiaj, w dobie youtube i facebooka.

W tym całym gderliwym jazgocie można jednak znaleźć kilka złotych myśli. Dużo miejsca autorzy poświęcają bowiem strukturze mass mediów. To obok rozdziału pierwszego, najfajniejszy motyw tej książki. Trudno bowiem nie zgodzić się z tezą o intelektualnym upadku mediów, nieustannym zaniżaniu standardów i procedur, które nimi rządzą. Mimo że całość pisana była na przełomie XX i XXI wieku, w tej materii nic się nie zmieniło, mam wrażenie że jedynie pogorszyło.

Czy polecam, owszem choć z mieszanymi uczuciami. Całość czyta się dobrze, widać że autorzy to wyedukowani młodzieńcy [starszego pokolenia], ich styl jest nienaganny, jednak młody człowiek może mieć problem ze wspomnianym sentymentalizmem. Bo nie wiem jak wy, ale ja nie zamieniłabym [w przeciwieństwie do twórców] czasu w którym żyję za żaden inny. Przy okazji kłania sie tematycznie tegoroczne "O północy w Paryżu".

Zawód szpieg, rez. Tony Scott

2012-02-23T13:10:00.000+01:00

Szukałam czegoś łatwego, przyjemnego i odprężającego na wieczór, trafiłam na kino sensacyjne, ściślej szpiegowskie. „Zawód szpieg” to wyprodukowany w 2001 roku film Tony’ego Scotta [twórca „Karmazynowego przypływu” i „Deja Vu”] opowiadający o dwóch agentach CIA, mistrzu i uczniu, którzy przeżyli razem bardzo wiele, a teraz starszy ma 24 godziny by uratować przyjaciela przed karą śmierci z rąk chińskich bojówek. Scottowi udało się zwabić do głównych ról nazwiska, które w popkulturze żyją własnym życiem. Robert Redford wcielił się postać prawie emerytowanego agenta Nathana Muir’e a Brad Pitt w jego filmowego ucznia Tom’a Bishop’a.

Spodziewałam się czegoś przeciętnego, wrażenia delikatnej straty czasu. Przyjemnie było odkryć że „Zawód szpieg” ma do zaoferowania coś więcej niż dwa znane i podziwiane przeze mnie nazwiska. To kawałek całkiem fajnego, trzymającego w napięciu kina, które stara się znaleźć własną tożsamość i łamać przyjęte schematy i wzorce. W filmie nie ma jednak typowej akcji, wybuchów, gadżetów, bijatyk, pościgów samochodowych. Nikt nie włamuje się do tajnych więzień, nie szczyci się znajomości jujitsu. Całość jest w zasadzie przegadana. Oto przy stole szefa CIA siedzi kilku dobrze ubranych panów dyskutujących nad przeszłością porwanego agenta by ostatecznie zdecydować czy należy narażać bezpieczeństwo i dobrą współpracę z Chinami [mając na uwadze zbliżająca się wizytę dyplomatyczną tego kraju] by uratować podwładnemu życie. Od pierwszych minut widzimy że coś jest nie tak, nie ma tu znanej z innych filmów zasady „nie zostawia się własnych ludzi za sobą”, tutaj kierownictwo szuka jedynie pretekstu by poświęcić swojego człowieka w imię zasad, które wyznają a które nie do końca są zgodne z ludzkim poczuciem sprawiedliwości. Jedynie emerytowany [za kilka godzin] agent Muir postanawia postawić na szali swoje zasady i życie przyjaciela i po ludzku wybrać co jest ważniejsze. Tony Scott zaprezentował nam świetnie nakręconą, należycie zagraną i dynamicznie [jak na statyczną fabułę] zmontowaną historię uwolnienia więźnia bez wychodzenia z budynku, co było całkiem fajnym pomysłem.

Robert Redford oraz Brad Pitt spisali się całkiem nieźle. To kino sensacyjne, postacie nie są ale i w zasadzie nie musza być jakoś szczególnie głęboko rozpisane, mimo to panowanie wychodzą dość obronną ręką. Redford jest jak zwykle elegancki i dostojny, a Pitt zbójecki, roztrzepany i zniewalający swym firmowym uśmieszkiem. Wszystko jest jak należy. Dobra historia pokazana w całkiem logicznym i nieźle rozpisanym scenariuszu [David Arata, Michael Frost Beckner] w połączeniu z dobrym rzemiosłem reżysera dała film ciekawy, wyróżniający i zwyczajnie świetny w swojej przeciętności.

Czy polecam? Jasne, czemu nie, ogląda się dobrze, zdarzyło mi się nawet parę razy ścisnąć poduszkę z nerwów. Niestety to bardziej kino na facetów, chyba tylko oni są w stanie w pełni korzystać z dobrodziejstw seansu i cieszyć się rozwojem szpiegowskiej historii na ekranie. Większość dziewczyn może uznać go za nudny, chyba że tak jak ja miały spaczone dzieciństwo i są po uszy zauroczone Bradem Pitt’em [wiem brzmi strasznie]. Nie ma co, 17 film z Pitt’em jeszcze 27.

Sponsoring, reż. Małgorzata Szumowska

2012-02-21T10:33:00.000+01:00

Jest w tym filmie taka scena, gdzie bohaterka grana przez Juliette Binoche siedzi przy stole wraz z grupą mężczyzn i śpiewa po francusku piosenkę o miłości. Ten moment w konfrontacji z inną sekwencją rodziny jedzącej wspólnie śniadanie stanowi o sensie tego filmu. Konfrontacji dwóch różnych światów, bogatych i wykształconych oraz biednych i równie wyedukowanych ludzi, którzy nie widzą przed sobą żadnej szansy by się przebić i zrobić karierę. Z jednej strony mamy świat utopii, żyją w nim mężczyźni i ich żony oraz ten drugi rzeczywisty, w którym funkcjonują wraz ze swoimi dziwactwami i wykorzystywaniem młodych i niedoświadczonych kobiet.

Jeśli wierzyć reklamom, celebrytom i natchnionym krytykom i publicystom „Sponsoring” to wielkie kino, wymagające uwagi, czasu i naszych pieniędzy. Dla jednych to film o wyzwolonych kobietach, które traktują swoje ciało i seksualność nowoczesny sposób, spełniając ukryte pragnienia i wykorzystując ją w taki sposób by zdobyć przewagę nad innymi. Według innych dzieło Szumowskiej dotyka typowej problematyki prostytucji, na siłę próbując dorobić jej jakieś ideały. Jak mówi jeden z bohaterów „kurwa to kurwa”. Czym zatem jest ten głośno reklamowany „Sponsoring”? wybitnym dziełem zmieniającym nasze spojrzenie na kobiety czy przeciętnym filmidłem idealizującym coś co nie istnieje? Szumowska nie ocenia swoich bohaterów, pokazuje ich takimi jacy są, z ich słabostkami, marzeniami i oczekiwaniami, mimo to ja osobiście skłaniam się ku drugiej interpretacji…

Kino Szumowskiej z definicji jest dziwne, dwuznaczne, trudne w odbiorze. „Ono” i „33 sceny z życia” przyzwyczaiły nas do pewnej stylistycznej odmienności. Spodziewałam się czegoś takiego idąc na seans, jednak to co dostałam owszem było dziwne ale i sztuczne i bezwartościowe. „Sponsoring” to złe kino i jedna z najgorszych ról Juliette Binoche. Ten film nie przekonuje. Może przez retrospektywną narrację? Film oparty jest na wywiadach z dwoma studentkami sprzedającymi swój czas, przeprowadzanym przez francuską dziennikarkę magazynu Elle. Widzimy kontrast między bogatą i spełnioną kobietą i młodymi niedoświadczonymi dziewczynami oraz tę niewidzialną barierę, która między nimi stoi. Czujemy to niezrozumienie jakim dziennikarka obdarza dziewczyny, momentami wręcz obrzydzenie.

Fatalne aktorstwo, dziwny montaż w połączeniu z mniej lub bardziej sympatycznymi scenami erotycznymi dało nam twór tak zły i nielogiczny, że jego oglądanie wręcz boli i zwyczajnie nudzi.

Czy polecam? Zdecydowanie nie, nie dajcie się nabrać tej całej medialnej szopce, tak jak ja. Ten film to strata pieniędzy i czasu. „Sponsoring” przypomina „Galerianki”, temat ciekawy i ważny, ale wykonanie fatalne.

Underworld Przebudzenie

2012-02-20T09:44:00.001+01:00

Czekałam na ten film bardzo długo i gdy jakiś czas temu udało mi się go w końcu obejrzeć, poczułam lekki niedosyt. Może wyśmienity [jak na standardy tego typu kina] „Bunt Lykanów” narobił mi nadziei na fajne kino rozrywkowe. Nie zawiodłam się kompletnie, ale czegoś brakowało, czegoś bardzo ważnego- ciekawej fabuły.

„Underworld” to seria czterech filmów opowiadających o konflikcie pomiędzy wampirami i lykanami [wilkołakami]. Czas akcji obejmuje tysiące lat, pokazując wojnę na tle kolejnych etapów rozwoju ludzkości, która traktują jak lud służalczy. Oczywiście do czasu. „Przebudzenie” rozpoczyna się dość rozbudowanym epilogiem streszczającym wydarzenia od zakończenia części drugiej do czasu rozpoczęcia akcji „przebudzenia”. Okazuje się, że ludzkość wykryła obecność dwóch wrogo nastawionych i żerujących na nich od lat gatunków i zdecydowała o ich eksterminacji. Wiedziona obawą o własne życie bohaterka dwóch pierwszych części Selene postanawia uciec ze swoim ukochanym, mutantem Michael’em, kochankowie zostają jednak wytropieni i rozdzieleni. Selene budzi się 13 lat później w laboratorium. Zdezorientowana kobieta dla której upłynęło zaledwie kilka godzin rozpoczyna paniczne poszukiwania wilkołaka odkrywając jednocześnie tajemnicę pewnej dziewczynki.

Na tym mniej więcej polega akcja „Przebudzenia”, na ciągłych poszukiwaniach raz Michaela raz dziewczynki. Scenarzyści się nie popisali. Historia wygląda jak przeciągnięty przez wałek kawałek spleśniałego ciasta, którego termin spożycia upłynął dawno temu. Dzieje się tak ,niestety, gdy twórcom bardziej zależy na pieniądzach niż jakości dzieła, które podpisują własnym nazwiskiem.

Na kiepskiej historii się nie skończyło, zafundowano nam również gamę jeszcze bardziej patetycznych, sztucznych i egzystencjalnych dialogów niż częściach wcześniejszych, przez co postacie w filmie wydają się ciężkie i niewiarygodne.

Brakowało mi też wampirów w tym filmie, oprócz Seleny i bliżej niezidentyfikowanego chłopaka „demoniczni krwiopijcy” ukazani zostali jako bezbronne, wystraszone szczury, żyjące [raczej wegetujące] w miejskich kanałach. W „Przebudzeniu” ten niszczący potencjach przejęli lykanie, którzy infiltrując różne organizacje odbudowali swoją potęgę.

Zadziwiające jest jednak, coś zupełnie innego. Pomimo nagromadzenia elementów złych, odstraszających od seansu, ogólny bilans ich połączenia i późniejszego obejrzenia wychodzi na plus. „Underworld. Przebudzenie” to nadal fajne kino akcji, wypakowane świetnymi efektami specjalnymi, z długimi sekwencjami bijatyk i kultowymi obcisłymi strojami. Całość przekonuje i prezentuje się całkiem zgrabnie. Nawet dialogi w połączeniu z innymi elementami filmu nie wydają się już tak sztuczne i podniosłe. Pasują do tej pokręconej rzeczywistości, gdzie kontrast między czasem akcji a samoświadomością poszczególnych bohaterów rozjeżdża się z każdą minutą filmu, jednych zostawiając w oparach średniowiecznych rycerskich etosów, drugich wypychając do XXI wieku.

Nie jest to najlepsza część rozbudowanej wampirzej trylogii, plasuje się raczej na jej szarym końcu, mimo to warta jest zobaczenia. Szczególnie wiedząc że twórcy nie zamierzają jeszcze żegnać się z serią. Polecam wam szczególnie w deszczowe wieczory lub na spotkania z przyjaciółmi. Dobra zabawa i materiał do „chichrania” gwarantowana.

Wtorek po świętach, czyli spokojna, europejska historia o marności życia

2012-02-16T23:38:00.006+01:00

Od premiery tego filmu minęły prawie dwa lata, jednak, udało mi się go obejrzeć dopiero dzisiaj, przypadkiem, podczas przeskakiwania po kanałach telewizyjnych. Uwielbiam takie niespodzianki, całkowicie przypadkowe spotkania z dziełami, o których nie wiem nic, nie znam fabuły, problematyki, gatunku, nazwiska reżysera, jedynie tytuł, który zachęca by zostać i przeżyć anonimową i osobistą przygodę.

„Wtorek, po świętach” to przykład świetnie prosperującego i podbijającego w ostatnich latach Europę kina rumuńskiego. Mijająca dekada udowadnia że widz szukając w kinie jakiejś świeżości, nowości czy odpowiedzialnego podejścia twórców do społecznych problemów lub dylematów pojedynczego człowieka, musi sięgnąć po kino narodowe, małych dotychczas zapomnianych przez filmowy światek krajów, gdzie z dala od uniwersalizujących się gustów stara się wychodzić człowiekowi naprzeciw, zmierzyć się trapiącymi go problemami.

Taki właśnie jest ostatni film Rudu Muntean’a, w pewnym sensie nowatorski mimo że poruszany temat jest tak stary jak historia ludzkich zachowań. Małżeństwo ze sporym, bo dziesięcioletnim stażem, dziecko i mąż, który pomimo świadomości przyrzeczeń jakie złożył wiele lat wcześniej swojej partnerce, pewnego dnia zakochuje się w dużo młodszej dziewczynie. Rumuński reżyser snuje wyjątkowo prawdziwą historię o życiu, wykorzystując, przewałkowany miliony razy temat, by opowiedzieć o ludziach i ich dylematach w nowy, stylistycznie wyjątkowy sposób. Bohater tej opowieści, Paul Hanganu jest niezdecydowanym, rozdartym między dwoma światami mężczyzną w średnim wieku, który próbuje odnaleźć drogę, przewartościować znany mu dotąd świat i utwierdzić się w słuszności decyzji jaką zamierza podjąć. Czasami tak się dzieje, że poznajemy nasza drugą połówkę za późno, tuż po tym jak ułożyliśmy sobie życie, nadaliśmy mu pewne ramy bezpieczeństwa i komfortu. Miłość przychodzi nagle, gwałtownie, ale czy będąc ustabilizowanym ojcem i mężem, można sobie pozwolić na takie eksperymenty? Paul ma nadzieję, że to uczucie zwiędnie, ale gdy po kilku miesiącach zamiast się kurczyć, intensywnie przybiera na sile, wie że musi podjąć decyzje. To trudna sytuacja, ale my- widzowie- nie współczujemy mu. Paul wie że nowe życie wymaga ofiar i się na nie godzi, bez mrugnięcia okiem czy zająknięcia.

Rudu fenomenalnie uchwycił naturę tych zmian, wszystkie te małe gesty, podanie prezentu, spojrzenia nadają filmowi posmak prawdziwości, widzimy jak trudne są rozstania, jak czasochłonne, jak powoli zmieniają się ludzkie przyzwyczajenia, mimo że serce już dawno zmieniło macierzysty port. Podobnie jak w życiu nie znajdziecie tu hollywoodzkich gestów, krzyków i lamentów, jedynie spokojną, miejscami wulgarną rozmowę w dymie papierosowym i człowieka, który wie co i jakim kosztem zyskuje. Reżyser nie konkluduje jednak swojej opowieści. Film kończy się dość banalną myślą „takie jest życie, marne, ale trzeba żyć dalej, mimo wszystko”.

„Wtorek, po świętach” nie jest rozbudowaną historią, jest dramatycznie minimalistyczna, wręcz rozciągnięta do granic możliwości. Na szczęście została świetnie zagrana. Nieznani mi aktorzy, wcielający się we wspomniany trójkąt miłosny [Mimi Brănescu, Mirela Oprişor, Maria Popistaşu] są w swoich rolach przekonujący i niezwykle naturalni, dzięki czemu bijący z ekranu behawioryzm nie razi. Dzięki nim oraz nietuzinkowemu podejściu do kadru i ekranowej chemii, widz tkwi przed ekranem jak zaczarowany, czując że jest świadkiem czegoś wielkiego i wartościowego.

Film polecam, bardzo mocno. Nie jest to kino wymagające, treść i przesłanie podane jest na tacy, mimo to te rumuński dramat powala swoją skromnością i prawdą, która bije z każdego milimetra ekranu. To zwyczajny film, o zwyczajnych ludziach i ich zwyczajnych problemach, w europejskim, całkowicie unikatowym stylu, który aż prosi się by go obejrzeć.

Żelazna dama, czyli jak nie należy kręcić filmu

2012-02-13T11:36:00.000+01:00

Historia polityczna świata dała nam niewiele wielkich kobiet. Władczyń znanych ze swojej pomysłowości, bezwzględności i przede wszystkim wielkich i ważnych dla milionów decyzji. Obok takich władczyń jak Elżbieta, Maria Teresa, Katarzyna II w jednej linii stała i stoi Margaret Thatcher, brytyjska żelazna dama, przez jednych kochana i podziwiania przez drugich nienawidzona i przeklinana. Dlatego byłam ciekawa najnowszego biograficznego filmu Phyllidii Lloyd, jakby nie patrzeć również kobiety.

Z ogromnym żalem muszę jednak zawiadomić że ten film to taki mały potworek, który rzuca się i krzyczy, a każdy kto go widzi ma ochotę uciekać. Miałam nadzieje na typową biografię pokazującą wielkość jakiegoś przywódcy, ewentualnie nie pogardziłabym również jakimś szerszym kontekstem, pokazaniem złożoności emocji ludu względem byłej Pani Premier, dwóch stron medalu jednej historii, jednej kobiety. Co dostałam? Cudowną jak zawsze Meryl Streep w roli podstarzałej, cierpiącej na demencję kobiety, która zamiast podziwu budzi niechęć i obojętność. Kobieta, której losy śledzimy w tym filmie to nie wielka przywódczyni, to budząca litość i przestrach osoba, na którą patrząc czuje się strach przed starością.

Reżyserka [twórczyni przeciętnej „Mamma Mia”] pokazała biografię Margaret, osadzając w głównej linii fabularnej podstarzałą, od lat nie rządzącą kobietę, która cierpi na halucynacje, widząc swojego od la zmarłego męża, momentami, pod wpływem jakiś bodźców środowiskowych przypominając sobie swoje życie. Widzimy kilka scen z dzieciństwa, poznajemy z grubsza przyczyny dla których młoda dziewczyny wychowana w patriarchalnym świecie decyduje się na karierę polityczną, potem wspomnienia zahaczają o rodzinę i problemy związane z wyborem między nią a karierą by ostatecznie skupić się na rozkwicie i upadku jej politycznej tułaczki.

Największym problemem tej produkcji jest właśnie ta wybiórczość. Twórcy za wszelką cenę pragnąc powiedzieć o wszystkim w jak najkrótszym czasie, w konsekwencji przepływają przez poszczególne fragmenty jej życia pobieżnie i bez refleksji. A bez wątpienia biografia Margaret Thatcher aż prosiła się o wnikliwą analizę. Kontrowersje związane z wojną falklandzką, znieczulicą w walce ze związkami, kryzysem Irlandzkim, finansowaniem reżimów było idealnym materiałem na film, który można by reklamować sloganem „królów było wielu, ona tylko jedna”. A tak dostaliśmy historię w pigułkę i wielominutowe studium nad starością i umieraniem.

Nie zachwycają również zdjęcia Elliota Davisa, ot zwykłe, szkolne ujęcia bez wgłębiania się w strukturę i historię postaci. Ale czego można się spodziewać po panu, który ostatnia nominację do [drugorzędnej] nagrody otrzymał w 1995 roku. Co do muzyki, szczerze mówiąc nie zauważyłam jej, przez co jedynym wnioskiem jaki mogę wysnuć to jej porażająca nijakość. Na pewno nie zapada w pamięć.

Jak już wcześniej pisałam, największym skarbem i zaletą tej produkcji jest Meryl Streep, co nie powinno dziwić. Aktorka, która przyzwyczaiła nas do pewnego nie przekraczalnego poziomu, prezentuje się doskonale. Nie jest to jej najlepsza rola, raczej jedna z drugorzędnych, mimo to lśni niczym złoto, próbując wtłoczyć w źle napisaną postać podstarzałej polityk jakieś życie, zrobić ją choć minimalnie głęboką. Udaje jej się to, na tyle na ile pozwala na to scenariusz i dopuszczalność improwizacji. Można, zbytnio nie przesadzając, powiedzieć że wybór Meryl Streep był jedyną dobrą decyzją jaką podjęli twórcy tego filmu z pośród wszystkich wyborów jakich dokonali na etapie produkcji tego filmu i tylko to ratuje ten film, przed całkowitą kompromitacją.

Czy polecam? Właściwie to nie, może jako ciekawostkę tym, którzy postawili sobie za punkt honoru zobaczyć wszystkie dzieła wielkiej Streep, pozostałym odradzam. To kolejny film instruktarzowy z cyklu jak zabić na wiele lat temat z wielkim potencjałem fabularnym.

Oslo, 31 sierpnia

2012-02-05T16:35:00.000+01:00

Słysząc nazwisko Joachima Tiera myślisz „Reprise, czyli od początku raz jeszcze”. Momentalnie widzisz minimalizm stosowanych środków artystycznych i może przede wszystkim fabularnych. Wybierając się na seans jego najnowszego filmu „Oslo, 31 sierpnia” miałam nadzieję na magię, tajemniczość, emocjonalne katharsis, po prostu na podobne emocje jakie towarzyszyły mi podczas jego debiutu. Niestety, wielkim oczekiwaniom, towarzyszy jeszcze większy zawód.

„Oslo, 31 sierpnia” przedstawia historię Andersa, 30- kilkuletniego mężczyzny, od ponad 10 miesięcy przebywającego na odwyku. To narkoman, przez wiele lat szprycował się wszystkim co znalazło się w zasięgu jego ręki. Zrujnował swoje życie jak i najbliższych, jednak udało mu się wyrwać z błędnego koła. Mogłoby się wydawać, że wszystko się ułoży i chłopak będzie mógł żyć dalej. Film rozpoczyna się jednak próbą samobójczą, Anders usiłuje się utopić, ostatecznie tchórzy, wraca do ośrodka i zachowuje jakby nic się nie stało. Choć to oczywiście dopiero początek…

Joachim Trier zabiera nas w dość sentymentalna podróż, której celem jest odnalezienie celu dla którego warto żyć, a gdy to się nie udaje pożegnaniu z przyjaciółmi, ze światem i ostatecznie życiem. Mimo że od pierwszej minuty filmu wiemy co stanie w ostatniej scenie wciąż mamy nadzieje że Anders się pozbiera. Okazuje się jednak że zerwanie z nałogiem to pierwszy, zarazem najprostszy krok. Dużo trudniej jest wrócić do życia, dostosować się do reguł jakie rządzą społeczeństwem, nagle po latach zastania zapragnąć tego co powinien chcieć każdy normalny 30-kilku latek- stabilizacji. „Oslo, 31 sierpnia” to spokojne, trochę ascetyczne kino, które nie sili się na wielkie emocje, słowa. I choć Trier miał dobre zamiary, nie wyszło. Pomijając już wtórność pomysłu, cała historia Andersa wydaje się nijaka. Rozumiem przekaz, ale go nie czuje. Historia się snuje, zatacza koła, a widz pozostaje obojętny, pozbawiony szansy by przeżyć coś niezwykłego i osobistego.

Jednak nie dla historii chciałam obejrzeć ten film a ze względu na Andersa Danielsena Lie, który wcielił się w główną postać. Zakochałam się w nim przy okazji jego debiutu, czyli „Reprise” i mogę powiedzieć że dostałam od niego praktycznie to czego się spodziewałam. Postaci podobnej do tej z sprzed kilku lat, tak samo skomplikowanej, tak samo nieradzącej sobie z otaczającym światem.

Czy polecam? Niekoniecznie, to dobry film, ale niepowalający na kolana. Ot zwykły dramat o chłopaku, który sobie nie radzi utrzymany w zimnej skandynawskiej stylistyce. Nic więcej.

Na co do kina w lutym?

2012-02-04T19:44:00.001+01:00

Filmy obowiązkowe:

Róża

Najnowszy film Wojtka Smarzowskiego reklamowany jako „najbardziej oczekiwany film roku” chyba po raz pierwszy nie kłamie prezentując swój reklamowy slogan. Czekałam na ten film od Gdynskiego festiwalu filmowego i nareszcie jest! „Akcja filmu toczy się na dawnym pograniczu polsko-pruskim a także nawiązuje do wydarzeń z kampanii wrześniowej oraz Powstania Warszawskiego. Film ukazuje powojenne losy ludności mazurskiej na tle życia i tragicznych doświadczeń głównych bohaterów Tadeusza (Marcin Dorociński) żołnierza AK oraz chłopki Róży (Agata Kulesza), którzy ciężko doświadczeni przez wojnę starają się na nowo ułożyć sobie życie.” [opis dystrybutora]

Obca

Światowa premiera odbyła się 13 lutego 2010 roku, Polska była wczoraj. Pomijając już żenujące zachowanie dystrybutora, „Obca” to zdobywca nagrody specjalnej na festiwalu filmowym Berlinale oraz niemiecki kandydat do Oscara 2011. Film podobno fantastyczny i feministyczny. „Co można poświęcić dla miłości rodziny? Wartości? Wolność? Niezależność? Urodzona w Niemczech Umay ucieka przed maltretującym ją mężem ze Stambułu, zabierając ze sobą syna Cema. Ma nadzieję na lepsze życie z bliskimi w Berlinie, ale jej nieoczekiwane przybycie rodzi konflikt. Rodzinę krępują konwenanse, jest rozdarta między miłością do Umay a tradycją. Zapada decyzja o oddaniu dziecka ojcu. Aby zostać z synem, Umay musi odejść. Znajduje w sobie siłę, potrzebną do rozpoczęcia nowego życia, jednak jej miłość sprawia, że podejmuje kilka nieudanych prób pogodzenia się z rodziną. Nie wie jednak, jak głębokie są rany i jak niebezpieczne stało się jej pragnienie samostanowienia.”

Żelazna Dama

Film obowiązkowy ze względu na dwie panie. Odtwarzaną Margaret Thatcher oraz grającą ją Meryl Streep. Mimo że czasami czuje się przytłoczona jej aktorstwem, buntuje się, nadal z zapartym tchem czekam na każdy kolejny projekt w jakim bierze udział, bo nie ważne czy to pusta komedia romantyczna czy przygnębiająca wojenna przypowieść MS błyszczy, zawsze i bez względu na materiał z jakim przychodzi jej się zmierzyć. ZD nie ma najlepszych recenzji, ale na pewno warta jest obejrzenia dla tych dwóch niezwykłych kobiet. „Królów było wielu, Żelazna Dama tylko jedna. Miała piskliwy głos, własny pogląd na każdy temat i niezwykły tupet. Zanim stała się jedną z najbardziej wpływowych postaci współczesnego świata, jej kapelusz i nieodłączne perły budziły pobłażliwy uśmiech. Na naszych oczach z pyskatej Maggy rodzi się Żelazna Dama, której czarna torebka do dziś jest symbolem rządów silnej ręki.”

Gwiezdne wojny część I: Mroczne widmo

Gdy po raz pierwszy usłyszałam że George Lucas zamierza przekonwertować kultową sagę w beznadziejny trójwymiar, byłam załamana. Bo po co bezcześcić klasykę? Czy GW przyniosły swoim twórcom zbyt mały zysk, iż muszą wyciągać z kieszeni fanów kolejne złotówki/dolary/euro/funty…? Tak myślałam jednak do czasu, gdy zrozumiałam, że jako fan GW zrobię wszystko by zobaczyć swoje ulubione 6 filmów ponownie na ekranie, zważając że nie dane było mi obejrzeć ich wszystkich części w kinie. Teraz czeka nas nie lada gratka, ogromny Imaxowy ekran, przygody Anakina w dużo lepszej cyfrowo- trójwymiarowej wersji [mam nadzieje że będzie widać różnicę]. Nie wiem jak wy, ale ja nie mogę się doczekać!

Ponad nami tylko niebo

„Laureat tegorocznego MFF w Berlinie (nagroda Europa Cinemas Label). Emocjonująca, pełna ambiwalentnych emocji opowieść o życiu, którego nie było. Po śmierci ukochanego męża Martha dowiaduje się, że tak naprawdę nigdy go nie znała; że był zupełnie innym człowiekiem. Martha związuje się z mężczyzną, który z jakiegoś powodu przypomina jej byłego męża, ale nic już nie jest takie samo. Schomburg, debiutant w pełnometrażowej fabule, prowadzi swój ﬁlm pewną ręką. Umiejętnie podkreśla targające bohaterką emocje i angażuje widza w jej kolejne życiowe wybory.”

Sponsoring

Pomijając już tą całą telewizyjna nagonkę i promocję tego filmu, przy użyciu idiotycznych „raportów społecznych” i wypowiedzi wielkich ekspertów od studenckiej prostytucji, „Sponsoring” to kolejny film Małgorzaty Szumowskiej. Nie wiem jak wy, ale mnie urzekają jej filmy, na tle polskiej filmowej papki jej kino jest bezkompromisowe. Autorka nie boi się mówić o wstydzie, wahaniach i wątpliwościach jakie ma każdy z nas, a do których boi się przyznać publicznie. Tak było z filmem „Ono” o próbie zdefiniowania uczuć matki do tworu, który znajduje się w jej ciele oraz z „33 scenami z życia” o dziwnej próbie radzenia sobie z żałobą. Teraz postanowiła opowiedzieć o studentce, która sprzedaje (?) się by lepiej żyć. Jeśli nadal was nie przekonałam, weźcie pod uwagę że występuje w tym filmie Juliene Binoche, ten argument działa zawsze, przynajmniej na mnie.

Wstyd

Pozycja obowiązkowa dla każdego miłośnika talentu Michaela Fassbender’a, do których od jakiegoś czasu się zaliczam. „Brian (Michael Fassbender), 30-latek, atrakcyjny singiel z Nowego Jorku nie potrafi zapanować nad swym życiem erotycznym. Sytuacja jeszcze bardziej wymyka się spod kontroli, kiedy niespodziewanie wprowadza się do niego siostra (Carey Mulligan). Nominowany do Złotych Globów, pulsujący emocjami dramat erotyczny Steve'a McQueena bada naturę seksu, bliskości i związków we współczesnym świecie.”

Faust

Ostatnia perełka, to film który przegapiłam na Cinerga’e, w końcu pojawiła się okazja by ten błąd naprawić. „Swobodnie zainspirowany opowieścią Goethego Alexander Sokurov radykalnie reinterpretuje dobrze znany mit. Faust jest u niego myślicielem, buntownikiem i pionierem, ale też anonimowym człowiekiem z krwi i kości, napędzanym przez wewnętrzne impulsy chciwości i żądzy. To ostatnia część tetralogii Sokurowa o ludziach władzy. Bohaterami poprzednich części byli: Hitler, Lenin i japoński cesarz Hirohito.”

Możesz obejrzeć, ale niekoniecznie:

Mój tydzień z Marlin

Zwiastuny wywołują we mnie sprzeczne uczucia. Z jednej strony nominacja do Oscara, z drugiej dziwnie nie pasująca mi do roli Michelle Williams. Dziwnie się zapowiada, może obejrzę, a Wy?

Kronika

Kocham filmy o ludziach z super mocami i tak naprawdę to jedyny powód dla którego może ten film obejrzę. Należy tutaj nadmienić że Polska premiera odbyła się DZIEŃ pod światowej, mimo że film nie jest szczególnie reklamowany. „Film fantastyczno-przygodowy. Trzech przyjaciół nieoczekiwanie zyskuje niezwykłe moce, stawiające przed nimi możliwości, o których zwykli ludzie mogą tylko marzyć. Czy są przygotowani, by z nich skorzystać? W rolach głównych: Dane DeHaan (serial TV ”Czysta krew”) i Michael Kelly (”Władcy umysłów”). Reżyseria: Josh Trank (serial TV ”Punkt krytyczny”).”

Nowe Horyzonty tournee 2012

Dla niezorientowanych, w Łodzi filmy z Wrocławskiego festiwalu będą gościć od 10 do 16 lutego w kinie Charlie. szczegóły tournee

Duchy Formana

W dniach 18- 28 luty w kinie Kinematograf [Muzeum Kinematografii w Łodzi] odbędzie się przegląd filmów Milosa Formana. Będzie można zobaczyć m.in. "Amadeusza", "Czarnego Piotrusia", "Duchy Goi", "Konkurs", "Miłość blondynki" i "Pali się moja panno".

A WY CO POLECACIE W LUTYM?

Children of the Gods, czyli final cut pilota Gwiezdnych Wrót

2012-02-02T12:47:00.000+01:00

W ostatnich latach panuje moda na odświeżanie klasyków, nagrywanych na kiepskiej [z dzisiejszego punktu widzenia] jakości taśmach, dzieł zniszczonych przez czas lecz niezapomnianych przez zawsze wiernych fanów. Podobno to właśnie dla nich odrestaurowuje się filmy mając świadomość że prawdziwy fan zapłaci każdą cenę by zobaczyć przygody swoich ukochanych bohaterów jeszcze raz. Przeżyć dobrze znaną opowieść z innej perspektywy. Tych wrażeń dostarcza na pewno wydana w 2009 [trochę się spóźniłam, wiem] wersja reżyserska pilota do „Stargate SG1” o streszczającym fabułę tytule „Children of the Gods”.

Pierwsze informacje o odnowieniu tych dwóch pierwszych odcinków pojawiły się w 2008 roku, w jednym z wywiadów Brad Wright tłumaczył że natknął się na te odcinki przypadkowo w telewizji i zrozumiał jak wiele nieścisłości z późniejszą wiedzą o świecie SG w sobie zawierają. Wtedy też po prawie 12 latach od premiery telewizyjnej postanowił wrócić do tego materiału i poskładać go na nowo, tak by uhonorować dekadę przygód SG1 ładną klamrą [parafrazuje]. By tego dokonać Brad wrócił go archiwalnych nagrań serialu, wyciągnął tzw. sceny usunięte, inne materiały tj. niewykorzystane duble poszczególnych użytych w filmie scen i przy pomocy nowoczesnej techniki obróbki materiału filmowego [„movieshop’a”] i nowych możliwości tworzenia efektów specjalnych opowiedział te samą dobrze znaną wszystkim fanom historię w nowy, lepszy sposób.

Oglądając nową wersję „Children of the Gods” po raz pierwszy w pełni uświadomiłam sobie jak ważna i odpowiedzialna jest funkcja montażysty. Namiętnie wychwalamy reżyserów, operatorów czy kompozytorów, ale zapominamy jak wiele zależy od dobrego montażu, który to tak na prawdę ma autorytarną władzę by film uświetnić lub dobić. W nowej wersji pilota ten sam wydawałoby się materiał filmowy, dzięki mniej lub bardziej wnikliwym zmianom przybiera dużo bardziej dojrzały i przejrzysty kształt, eliminując większość głupich i nielogicznych scen.

Poniżej znajduje się kilka istotniejszych zmian. Możliwe spojlery, choć z drugiej czy można zaspojlerować historię, która ma przeszło 15 lat?

stara czołówka filmu

Już pierwsze kilka sekund utwierdza nas w przekonaniu że nie mamy do czynienia ze stara wersją pilota. Na potrzeby „wersji filmowej” zmieniono czołówkę, zamieniając lwiste logo Metro Goldwyn- Meyer na tajemnicze i symboliczne ujęcie wschodzącego zza ziemskiego globu słońca. Usunięto również znajdującą się w okolicach 4 minuty czołówkę, jaką serwuje się przez wszystkie odcinki SG1, wstawiając jednocześnie większość napisów początkowych w nowo zaaranżowany wstęp. Wright dodał również tytuł odcinka, robiąc z niego jednocześnie tytuł odnowionego filmu.

nowy, tajemniczy początek

Kolejna ważną zmianą nowego względem starego jest scena w izolatce, w której jesteśmy świadkami wspominek Kowalscy’ego i O’Neill’a z pierwszej misji na Abydos. Scena ta brzmiała dość irracjonalnie, zważając na wieloletnią przyjaźń, której meandry odsłaniają się w odcinkach „The Gamekeeper” i „The Enemy Within”. Co zatem wycięto? Kilka sekund dialogu, w którym Jack O’Neill porównuje Scarę [abydowski chłopiec, znany filmu „Stargate” Rolanda Emmericha z 1994] do swojego tragicznie zmarłego syna. Kowalscy mówiąc, że nie wiedział że jego dowódca ma/miał syna, tworzył irracjonalną z punktu widzenia wcześniej wspomnianych odcinków barierę emocjonalną, negując jednocześnie łączącą ich w przeszłości zażyłość.

usunięta scena rozmowy o synu Jack'a

kobieca Jaffa

Istotną zmianą jest również rozszerzenie sceny z prosektorium, gdzie lekarz prezentuje Jack’owi ciała zastrzelonych przez ziemskich żołnierzy, w czasie ataku Anubisa na bazę, Jaffa. Mimo że od początku widzieliśmy na stołach dwa ciała, pilot prezentował tylko jedno. W odrestaurowanej wersji mamy okazje wybadać drugie ciało, które okazuje się kobietą. Z punktu widzenia 10 sezonów, nikogo z fanów nie powinien taki stan dziwić, jako że w odcinku „Birthright” dotyczącym przyszłego „imprinto” larwy Goauld do ciała młodego chłopca, dowiadujemy się że kobiety są szkolone na wojowniczki podobnie jak mężczyźni i mimo że nie bierze się ich pod uwagę tworząc armię, czasami zdarzają się wyjątki, jak ten na ziemskim stole do sekcji zwłok. Generalnie bardzo fajna ciekawostka.

scena usunięta [obezwładnienie kapitan w bazie Cheyenne]

scena z usuniętymi partiami dialogowymi o kapitan Carter

Jedną z najbardziej odczuwalnych zmian dostrzec można jednak w czasie słynnej już prezentacji jednego z członków zespołu SG1 major [bądź doktor] Samanty Carter, fizyka teoretyka. Usunięto tu dwie istotne i szerzej rozpoznawalne sceny. Pierwsza, jedna z moich ulubionych dotyczyła przekomarzania się majora Charlse’a Kowalscy’ego z panię kapitan o chłopięco brzmiące zdrobnienie jej imienia. Pojawiała się tu zabawna konwersacja o pewnej lalce, którą jako dowód na dziewczęcość bawiła się major. Dla sprostowania należy dodać że był to amerykański astronauta ;) Druga usunięta sekwencja dialogowa, chyba najbardziej rozpoznawalna [„Just because my reproductive organs are on the inside instead of on the outside doesn’t mean I can’t handle anything you can”] została na szczęście wycięta. Mimo że sama w sobie brzmiała całkiem fajnie, muszę przyznać że absolutnie nie pasowała do charakteru i usposobienia major.

stara piramida, której zadaniem było upodobnienie nowych SG

do znanej publiczności wersji filmowej z 1994

Nieoczekiwanie, unowocześnienia doczekała się również Abbydowska piramida, z dość taniej i tandetnej imitacji tej filmowej z 1994 zmieniona została, przy użyciu odpowiednich narzędzi komputerowych w nową, lepszą i wyraźniejszą. Kolejna ciekawostka która wywołuje uśmiech na twarzy każdego fana.

nowa komputerowo modyfikowana piramida

Ostatnim, chyba najistotniejszym elementem, jest całkowita zmiana puenty pilota. Po pierwsze zmieniono kształt ataku wojsk Anubisa na uciekających członków SG1, rozszerzając flotę o dwa myśliwce, tak by atak wydawał się groźniejszy. Następnie, co najważniejsze, pozbyto się cliffhangera, który zwiastował akcję drugiego odcinka serialu. Usunięto zarówno scenę wszczepienia larwy Goaulda w szyję Kowalscy’ego, jak również jego późniejsze zawroty głowy a ostatecznie scenę ze świecącymi oczami, która stanowiła scenę zamykającą akcję pilota. Umyślne wycięcie tych fragmentów i przemontowanie materiału sprawiło że film wydaje się logiczniejszy, a nowy cliffhanger odnosi się nie tyle do kolejnego odcinka co do przyszłości całego serialu, co w ostatecznym rachunku wypada przekonująco. Obecnie „Chldren of the Gods” kończy się sceną wyodrębniającą przyszłą SG1 od reszty, podkreślając jednocześnie ich nieocenioną wartość i znaczenie dla całego serialu.

dodatkowe myśliwce w Final Cut

usunięta scena z wszczepienia Goaulda

usunięta scena bólu głowy Kowalscy'ego

usunięta scena oddania broni przez Tealc'a

usunięta scena "świecących oczu" [stara puenta]

nowa puenta podkreślająca znaczenie SG1

Zauważalnej zmianie poddano również postać Tealc’a granego przez Christophera Judge. O ile początkowo nie byłam pewna co do rozmiaru tych zmian, uświadomiłam je sobie dopiero po włączeniu oryginalnej wersji filmu. Specjalnie na potrzeby „wersji filmowej” nagrano zupełnie nowe ścieżki dialogowe, zastępując stare, mówienie przez zgoła mało doświadczonego aktora, nowymi lepiej odzwierciedlającymi mimikę twarzy Jaffy. Pierwsza wersja nie pasowała, barwa głosu Tealca była zbyt gniewna, zbyt emocjonalna w porównaniu do chłopięco przerażonej twarzy, wahającego się pierwszego przybocznego Apofisa. Tej wściekłej maniery postać odtwarzana przez Judge nabiera dopiero w okolicach czwartego/piątego sezonu, gdy Tealc ostatecznie nabiera pewności siebie i utwierdza się w celu do jakiego odtąd będzie nieustannie dążyć.

usunięta scena haremu Anubisa

W samym filmie pojawia się dużo więcej zmian, jednak są to głownie cięcia kosmetyczne, mające na celu zarówno upiększenie jak i uproszczenie narracji. Sceny zostały pocięte i „poprzestawiane” tak by otrzymać efekt logiczności przyczynowo- skutkowej. Pozbyto się również nadmiernej, kompletnie nie pasującej do familijnego wydźwięku serialu, nagości. SG1 jest typowym reprezentantem purytańskiej myśli erotycznej w myśl której wszystko co nagie i seksualne powinno pozostać ubrane i szczelnie zaryglowane. Dopiero Universe wprowadza pewną rewolucję, czyniąc z seksu temat odcinka (!).

Wszystkie te zmiany wyszły serialowi, raczej pilotowi na dobre. Przekształcając dobry odcinek w jeszcze lepszy film telewizyjny. Szkoda tylko że jedyną możliwością obejrzenia tego dzieła jest amazon.com.

Szczerze polecam wam „Children of the Gods”, choć domyślam że prawdziwie docenią go tylko fani.

Dziewczyna z tatuażem, czyli David Fincher wraca do korzeni

2012-01-29T20:06:00.001+01:00

David Fincher wraca niczym syn marnotrawny w ramiona ukochanego ojca, po latach bezsensownej tułaczki, zwiedziony bogactwem i pragnieniem eksperymentowania. Zbłądził po raz pierwszy gdy zdecydował się nakręcić ślicznego wizualnie, ale pustego w środku Benjamina Buttona, tworzącego wraz z „Zodiakiem” duet jego najgorszych filmów. Drugi raz zbłądził kręcąc słynne i wychwalane „Social Network”, film sam w sobie dobry, nawet świetny ale tak daleki [choć czy na pewno?] od jego wczesnych prac. W „Dziewczynie z tatuażem” Fincher sięga do swoich filmowych korzeni, czyli świetnie skrojonego kryminału, podanego w pięknej srebrnej zastawie, dającego do myślenia bądź przede wszystkim dającego się przeżyć.

Całość fabularna oparta jest na książce szwedzkiego pisarza Stiega Larssona „Millenium: Mężczyźni nienawidzą kobiet”, według mojej mamy [ja widząc grubość tej powieści powiedziałam grzecznie „ja podziękuje”] film Fincher’a jest niemal idealnym odwzorowaniem szwedzkiego bestselera, jedynie kilka mało znaczących drobiazgów zostało zmienionych. Opierając się na tej opinii udałam się do kina [to był najbardziej zapchany seans na jakim byłam] na prawie trzy godzinne filmowe widowisko, mając nadzieje przeżyć to co czułam na pierwszych filmach amerykańskiego reżysera. Udało się, choć nie w stu procentach…

„Dziewczyna z tatuażem” to fantastyczne kino kryminalne, kreślone grubą kreską, mniej opowiadane a bardziej snute, powoli lecz skrupulatnie. Biorąc jednak pod uwagę genialność prozy, która posłużyła za scenariusz, wymagało by wiele wysiłku by końcowy efekt filmowy nie był zadowalający. Film opowiada o dziennikarzu śledczym, żyjącej dość alternatywnie dziewczynie- zawodowym detektywie oraz dziennikarce, redaktorze naczelnym gazety Millenium. Sama historia oparta jest o trzy elementy: poszukiwania mordercy zamordowanej 40 lat temu 16-letniej dziewczyny, próbie „upupienia” szwedzkiego finansisty oraz relacjach międzyludzkich, w tym głównie motywach działania Mikaela i Salander.

Film zaczyna się ciekawą czarno-niebieska animacją, przypominającą malowanie tuszem głównych postaci, screenshoty z niej stanowiły plakaty reklamujące film na długo przed jego premierą. Wizualnie film utrzymany jest podobnie jak wstęp w zimnej kolorystyce śnieżnej i mroźnej Szwecji, gdzie ciemność i chłód obrazu idealnie obrazuje nastrój i emocje głównych bohaterów.

Co do aktorstwa, przyznam że byłam sceptyczna co do wyboru Daniela Craiga w roli szwedzkiego dziennikarza, jednak wypadł zadowalająco i dość wiarygodnie. Nie była to moja ulubiona postać, mimo to Craig sprawił że Mikael przyciąga uwagę widzów, fascynuje, choć nie tak jak Rooney Mara w roli ekscentrycznej Salander. Młoda aktorka jest porażająca, prawdziwa, dzika. Jej postać przeraża, budzi współczucie, momentami niezrozumienie wręcz lekkie zażenowanie. Dobrze wypadli też Christopher Plummer i Stellan Skarsgard.

Muzyka jest przeciętna, znaczy się idealnie dopasowana i obrazująca poszczególne sceny, ale nie zapadająca w pamięć i nie stanowiąca odrębnego ciała, które można by słuchać godzinami.

Największa wada tego filmu jest jednak dystans jaki tworzy się między nim a widzem. Ja nie czułam tej historii. Wciągnęłam się w nią, ale tylko na kilka godzin, dziś dzień po seansie nie pozostało we mnie prawie nic. W przeciwieństwie na przykład do innego dzieła Finchera „Seven”, którego ostatnie minuty pamiętam do dziś, choć film widziałam tylko raz.

Ogólnie polecam, najnowsze dzieło amerykańskiego reżysera jest warte ceny biletu jaką trzeba zapłacić. To przejmujące 3 godziny, mocne, brutalne, momentami zmuszające by odwrócić wzrok od ekranu kino. To po prostu dobry kryminał, ze smutnym zakończeniem…

Oscary 2012

2012-01-24T17:43:00.001+01:00

moje dzieło - irytujące prawda?

[przekaz podprogowy]

najlepszy film

Większość nominowanych dzieł była do przewidzenia, zaskoczyła mnie tylko obecność "Strasznie głośno, niesamowicie daleko". O filmie słyszałam mało, nawet nie zamierzałam obejrzeć.

przewidywania?

Stawiam na "The Help", bo już czas by wygrał film dobry, a nie gwiazdorski

najlepszy reżyser

Zaskoczył mnie brak Spielberga w zestawieniu, ale cóż, może jury zrozumiało że "co za dużo to nie zdrowo", niestety rozdano dwie nominacje- pocieszenia [Malick, Scorsese], nie wiem komu kibicować, może Hazanavicius'owi? W końcu pomysł na czarno-biały film niemy w XXI wieku wydaje się nie tyle odważny i przewrotny co obłąkany, ale do odważnych świat należy...

najlepszy aktor/aktorka

And the winner is? Viola Davis za "The Help" i Brad Ptt za "Moneyball". O ile pierwszy wybór nie powinien budzić kontrowersji, bo rola świetna a sam film jeszcze lepszy, o tyle nagroda dla BP może dziwić, filmu nie widziałam, ale moim skromnym zdaniem mu się należy- za całokształt

najlepszy film nieanglojęzyczny- "gwóźdź ceremonii"

I stało się, "W ciemności" zostało nominowane do najważniejszych (?) nagród filmowego świata, dlaczego? Odpowiedź jest prosta- przez temat, podobnie jak Wajda parę lat temu przy okazji "Katynia", Holland dostała się na galę dzięki wojnie. Sam film jest dobry [pisałam o tym tutaj], momentami nawet bardzo dobry, ale czy Oscarowy?

Oczywiście bardzo się cieszę, czuję dumę i mocno kibicuje, ale ja zagłosowałabym na "Rozstanie".

Sesja, czyli co zrobić gdy brakuje czasu ciąg dalszy...

2012-01-23T09:31:00.000+01:00

Moja optymistyczna statystyka wskazuje że w ciągu ostatnich dwóch tygodni obejrzałam dokładnie 2 dwa filmy, z czego oba były tzw. "powtórką z rozrywki". Co robić gdy nie możesz oglądać filmów, a nauka przyprawia cię o ból głowy?

Ja odkryłam TUMLR

marzyłam o tych spodniach od dziecka xdxdxd

klasyczny przykład zniewolenia uśmiechem... a dajcie mu te Złote Globy, ba! nawet Oscary

Rząd kontra internauci- walka o dostęp czy walka o własność?

2012-01-20T21:33:00.002+01:00

Do niedawna byłam przekonana że przyszło mi żyć w najpiękniejszym okresie w historii naszego świata, gdzie po raz pierwszy od zarania dziejów możliwe stało się zrealizowanie haseł równości i może, przede wszystkim wolności. Piszę o tym z jednego konkretnego powodu, mianowicie ostatniej dość poważnej i globalnej nagonki na nowo tworzone i po kolei przyjmowane przez rządy całego świata prawo dotyczące walki z kradzieżą intelektualną. Wcześniej nie interesowałam się szczególnie ustawami powszechnie znanymi jako SOPA, PIPA i ACTA, jednak wczorajsze zamknięcie największego [podobno] sieciowego dysku danych uświadomiło mi i pewnie wielu tysiącom innych ludzi, że ten wspaniały czas wolności powoli przechodzi do lamusa.

Chcę jednak wyjaśnić pewną sprawę. Nie twierdzę że te ustawy w swoim pomyśle są złe, wręcz przeciwnie. Nie popieram piractwa, choć jak większość ludzi nie jestem pod tym względem świętoszką, jednak w całym tym przedsięwzięciu widzę mały problem. Może on oczywiście wynikać z braku wiedzy, płytkości w pojmowaniu świata i zasad ogólnych na jakich funkcjonuje Internet, ale wydaje mi się że bardzo trudno będzie narysować grubą czarną kreskę i oddzielić zachowania normatywnie i moralnie (?) dozwolone od tych, które powinny być penalizowane. Możliwe że się mylę, ale Internet w swym najbardziej podstawowym zamyśle i codziennym użytku został wykreowany na kradzieży intelektualnej, raz zarysowanej mocniej, drugi raz słabiej. Całe „życie sieciowe” polega na dowolnym wymienianiu się informacjami, materiałami, które w większości kopiowane po setki razy stanowią jakąś formę kradzieży podmiotom, które jako pierwsze te informacje wypuściły. Nie chodzi tylko o sztandarowe filmy i muzykę, najzwyklejszy artykuł, hasło, cokolwiek w pewnym momencie zostaje wykradzione i przekazane dalej, aż w końcu zaczyna żyć własnym życiem. Każde zdjęcie jakie ukazuje się w przeglądarce jest kradzione, czyli tysiące razy przekopiowywane ze swojej pierwotnej lokalizacji. Na tym w założeniu miał polegać Internet i bardzo często to właśnie ta szybkość w rozprowadzaniu tego co do nas nie należy okazywała się zbawienna dla wielu milionów ludzi.

Samo piractwo nie jest obecnie największym problemem, o czym zapominają twórcy wyżej wspomnianych ustaw, decydując się na drastyczne kroki polegające na karaniu internautów. W obecnej dobie rozwoju Internetu kradzież intelektualna [ponownie powtarzam, że nie chodzi tylko o filmy i potencjalne miliony zarobione przez wytwórnie filmowe]stała się fundamentem do stworzenia całkiem nowego systemu a nawet światowego porządku opartego na całkowitej i niczym nieograniczonej, wirtualnej i dającej szansę na anonimowość wolności. Od setek lat filozofowie, pisarze, socjolodzy boleją i analizują ludzką [potencjalną] niezdolność do korzystania z wolności i świadomego zrzekania się jej na rzecz podmiotów trzecich, dla bezpieczeństwa (?). Internet dał jednak możliwość ekspresji tłumionej od lat potrzeby do wyrażenia swojego zdania. Czy legalnej? To skomplikowane pytanie, bo jak napisałam, jak odróżnić działanie normatywnie pozytywne od negatywnego. Jak, widząc uniwersalizm sieciowych działań, odróżnić które nasze działanie jest kradzieżą a które nie? Kradzież filmów i muzyki wydaje się oczywista, ale czy na pewno? Część artystów udostępnia swoją twórczość za darmo, inni pozwalają się ściągać za niewielką opłatą. Oczywiście ten odsetek w porównaniu do tej „nielegalnej siatki” jest znikomy. Należy jednak wspomnieć o całej sieciowej infrastrukturze zbudowanej na podlegającym już w najbliższym czasie penalizacji zjawiskach. Google, Facebook to tylko najbardziej oczywiste wybory, bo nawet jeśli ten drugi powstał by zacieśniać znajomości z ludźmi z całego świata lub być na bieżąco z tym co dzieje się w danej chwili z najlepszym przyjacielem czy wrogiem, ostatecznie stał się jednym wielkim „wymieniaczem” treści uznawanych za kradzione, które wpisując się w pierwotna misje portalu pozwalają znajomym lepiej poznać swoje wzajemne upodobania czy urozmaicić deszczowy wieczór, chociażby parodia przy użyciu filmowej sceny.

Z pewną formą piractwa trzeba walczyć, ale czy TO odpowiednia metoda walki? [źródło www.wolnemedia.pl]

KOSZTY ACTA

1. ACTA może przenieść walkę z naruszeniami praw autorskich na dostawców Internetu. Ich reakcją „w ramach współpracy” może być monitorowanie treści przesyłanych przez obywateli i blokowanie określonych usług, nierzadko legalnych. Mówimy zatem o naruszaniu ludzkiej prywatności i ograniczaniu komunikacji między ludźmi, a wszystko w imię ochrony praw autorskich.

2. ACTA inaczej niż istniejące prawo definiuje skalę komercyjną naruszeń. W porozumieniu jest mowa o „komercyjnych działaniach dla bezpośredniej lub pośredniej korzyści ekonomicznej lub komercyjnej”. Niektórzy eksperci mówią nawet, że porozumienie może prowadzić do kryminalizacji blogerów, dziennikarzy i osób ujawniających informacje ważne dla opinii publicznej.

3. ACTA dzięki przyjętej definicji naruszeń oraz przepisom dotyczącym odszkodowań może sprawić, że nowe przedsięwzięcia technologiczne będą się wiązać z ogromnym ryzykiem finansowym. Porozumienie rzekomo stymulujące innowacyjność może się okazać jej hamulcem.

4. Na arenie międzynarodowej ACTA może wprowadzać podziały tam, gdzie już osiągnięto porozumienie. Istnieją przecież porozumienia i organizacje odnoszące się do międzynarodowej ochrony własności intelektualnej. Jest Światowa Organizacja Handlu (WTO), jest Światowa Organizacja Własności Intelektualnej (WIPO) i jest porozumienie TRIPS. Kraje tworzące ACTA nie korzystają jednak z tych istniejących forów rozmowy. Wolały dobrać się w mniejszą grupkę i prowadzić tajne negocjacje.

5. ACTA może utrudnić obywatelom niektórych państw dostęp do leków ratujących życie.

6. ACTA jest jednostronna. Dużo mówi o „przemyśle”, ale nie zawiera gwarancji dotyczących praw obywateli.

Moje pytanie brzmi następująco. Czy zamiast karać, nie lepiej zastanowić się nad powodem tego całego zjawiska? Czy karanie za korzystanie z dorobku narodowego [bo tak bez wątpienia kinematografia, muzyka, sztuka i literatura to element dorobku intelektualnego całego świata] jest rozwiązaniem na rosnące koszty związane z dostępem do kultury? Przyczyny tego zjawiska wiele lat temu [nieświadomie] starał się wyjaśnić Maslow tworząc swoją tzw. piramidę potrzeb. Ale czym różni się nasz czas od jego, dlaczego ten problem wychodzi teraz? Dlatego że po raz pierwszy w historii świat ludzie nie muszą się bać, że porządek świata na jakim budują swoje życie zostanie zachwiany. Przyszło nam urodzić się i żyć w tzw. cywilizowanej i bezpiecznej przez swoje bogactwo części świata, przez co pierwsze poziomy piramidy zbudowanej przez Maslowa [potrzeby zaspokojenia potrzeb fizjologicznych, bezpieczeństwa i przynależności] są defa kto spełnione w chwili naszych narodzin. Nasze życie wypełnia więc jedynie potrzeba uznania [realizowana przez różne drogi naukowo-zawodowe] i samorealizacji, rozumianej jako niezaprzeczalnej potrzeby obcowania z absolutem [za który uznaje sztukę].

Ludzie kradną z dwóch powodów. A- dzieła, których desperacko pragnie ich wrażliwość są nie do zdobycia w ich kraju, B- mimo bycia częścią bogatego społeczeństwa nie stać go by kupić „kulturę”, której jego rozwój i człowieczeństwo wymaga by przeżyć. Kiedyś filmomani musieli obyć się bez wolnego od ograniczeń sieciowego streamingu danych. Jak więc rozwijali swoja pasję? Chodzili do kina, którego koszty były o jakieś 400 procent niższe nić dziś. Korzystali z wypożyczalni filmowych. Czy nie można by do tego wrócić? Owszem, dlaczego nie, ale pod warunkiem że rynek zostanie zglobalizowany a każdy potencjalny odbiorca traktowany równo. W przeciwnym wypadku Internauci wymyślą sposób na obchodzenie tych ustaw. Jak, gdzie i kiedy tego nie wiem, ale znając możliwości pewnych ludzi [najlepszym przykładem jest organizacja hakerów Anonimus] można zaryzykować opinię że wszystko jest [chyba] możliwe.

Dlatego czy nakładanie grzywny i wieloletnie kary więzienia to odpowiednia metoda do walki z wrodzoną i ukrywającą się w każdym człowieku potrzeba obcowania z czymś lepszym i wspanialszym w imię chronienia interesów najbogatszych? W każdej innej dziedzinie życia istnieje instytucja tzw. substytutu, wynikająca z wolnorynkowej konkurencji. Nie stać cię na Coca-Colę? Zawsze możesz kupić dwa złote tańszą HopColę, która w pewnym sensie również jest kradzieżą intelektualną [pomysłu i praktycznie smaku napoju]. Kultura nie ma substytutu. Czy to powód by zamykać do niej dostęp? Czy lepiej wymyślić jak legalnie i łatwo [i w niewygórowanych cenach] zapewnić dostęp do niej każdemu, kto ma życzenie po nią sięgnąć?

A co Wy, drodzy czytelnicy myślicie o tej całej „sieciowej sytuacji”?

ps. polski rząd zamierza podpisać pakt o przystąpieniu do porozumienia ACTA 26 stycznia br.

Sesja, czyli co zrobić gdy brakuje czasu ciąg dalszy...

2012-01-19T21:35:00.000+01:00

Tekst pochodzi z fantastycznego w swej treści bloga www.jakzyc.wordpress.com , który odkryłam dziś rano, w przerwie między kserówką a podręcznikiem. Notki, raczej felietony Kuby i Kazika porażają umiejętnym połączeniem ironii, szyderstwa, hiperbolizacji rzeczywistości i zwykłym dowcipem. Jeden post spodobał mi się szczególnie, ponieważ umiejętnie opisuje mój marny żywot z kilku ostatnich dni, dlatego ją tu przekopiowuję. Po resztę zapraszam do wspomnianego miejsca. Urzekły mnie dodatkowo felietony o Kryzysie, Kolejkach w dziekanacie i "prawnikach". Gorąco polecam!

Ps. mało to związane z filmami, ale blog miał być w założeniu również o życiu, a co pasuje do tematu bardziej niż fraza "jak żyć"?

Jak przeżyć sesję?

Posted by Jak Żyć on Czerwiec 5, 2009

Nikt normalny nie lubi sesji. Ok, jest banda pojebów z kierunków pokroju eskimologii, którym sesja sprawia przyjemność, ale na przeciętnych studiach przeciętny egzamin nie polega na zbudowaniu iglo (jak się trafi przychylny egzaminator to lepią bałwanka).

Ale to już nawet nie chodzi o kwestie edukacyjne. Krowa przy odpowiednim wysiłku nauczy się na pamięć sentencji Konfucjusza czy paragrafów kodeksu karnego. To zresztą potwierdza jedną z naszych koronnych teorii, że niektórzy studenci są głupsi od krowy. Pomijając jednak standardowe zakuwanie, najgorsza w tym wszystkim jest nerwowa atmosfera i otoczka wzajemnej rywalizacji pomiędzy studentami. W listach pytacie nas „jak przeżyć sesję?”. Odpowiadamy!

Listy od fanów

Drogie Jak Żyć. Czytam Was już od 2 lat. Wielokrotnie uczyliście mnie życia. To w komentarzach do waszych notek poznałam swojego męża, Janusza N.. Jestem skromną kobietą i wkurza mnie próżność dziewczyn na moich studiach, jak sobie z tym radzić?
Gosia Niewydymka

Droga Gosiu! Nic dziwnego, że wkurza cię próżność dziewczyn na studiach. Niektóre z nich zachowują się naprawdę głupio. Gdybyśmy byli złymi ludźmi życzylibyśmy im raka (z pewnych względów rozsądnie rozporządzamy życzeniami chorób wenerycznych), jednakże tak naprawdę najbardziej satysfakcjonuje to, gdy po dwóch tygodniach nauki podręcznika na pamięć dostają trójkę lub nie zaliczają egzaminu. Od razu kończy się piszczenie i gadanie pod salą o dupie Maryni. Są za to potem takie fajne łzy, chusteczka i telefon do rodziców, w którym opowiada, jaka bura suka z tej egzaminatorki była.

Plastikowe studentki - praktyczne zastosowanie

drogie jak żyć ostatnio miałem egzamin i nie zgadniecie co zrobiłem podpowiem tylko że jestem hardkorem

Nie weszłeś!

W sumie po co ci dyplom, na pewno masz jakieś certyfikaty.

Wyluzuj się

Egzaminatorzy lubią wyluzowanych ludzi. Nie pij przed egzaminem alkoholu ponieważ egzaminatorzy nie lubią zapachu alkoholu (czego oczy nie widzą… ale może nie będziemy się nad tym rozwodzić). Poza tym jeśli wypijesz go za dużo to możesz nie mieć ochoty pić po egzaminie, a to by było przestępstwo obyczajowe. No i wstydzilibyśmy się za takiego czytelnika. Swoboda, nonszalancja, elokwencja to połowa sukcesu. Nawet jeśli nic nie umiesz. W zasadzie wówczas to już cały sukces.

Nigdy nie jest tak źle, jak się wydaje

Dostajesz pytanie, na które nie masz pojęcia? To nieco utrudnia sprawę, ale tak naprawdę nie tak mocno jak mogłoby się wydawać. Są pewne reguły postępowania w takiej sytuacji.

Jeśli egzaminatorem jest mężcznyzna:

- i jesteś mężczyzną – musisz zejść na piłkę nożną. Zdajemy sobie sprawę, że nie zawsze jest to tak proste jakby się wydawało, zwłaszcza w kontekście dysocjacji jonowej czy marksistowskich teorii społeczeństwa, ale nonszalanckie przyrównanie ruchu cząsteczek do ruchu piłki na boisku, która z kolei przywodzi wczorajszy mecz Barcelony, a przecież jak Messi kopnie piłkę to jest to arcydzieło, a słyszał pan w ogóle, że ma odejść do Realu… no, to jest wykonalne.

- jeśli jesteś kobietą – zmień temat na swoje cycki. Rozumiemy, godność, emancypacja, feminizm, manuela gretkowska i kazia szczuka, ale chcesz mieć ten egzamin zdany czy nie?

Jeśli egzaminatorem jest kobieta:

- i jesteś mężczyzną – użyj uroku osobistego, połącz w sobie cechy Karola Strasburgera z czasów świetności (UWAGA, CZASY ŚWIETNOŚCI TO NIE SĄ JEGO DOWCIPY Z FAMILIADY), Borysa Szyca i Maćka Zakościelnego, bądź szarmancki, dystyngowany, ą, ę, jeśli mówisz nie wiem, to mów „nię więm”, to naprawde nąprąwdę dużo daje.

- i jesteś kobietą – odwołaj się do nierówności społecznych, dyskryminacji i tego, że Wy, baby, powinnyście trzymać się razem w tym zdominowanym przez samców świecie.

Dziewczyny, oglądałyście może Nagi Instynkt?

Nastaw budzik przed egzaminem

Wprawdzie wydaje się to dość oczywiste, ale życiowe doświadczenie (jak i dziennikarska rzetelność) każe nam o tym koniecznie nadmienić :-(.

Słuchaj Rubika w trakcie nauki

Coś w tym jest, że kto śpiewa, ten dwa razy się modli (a właśnie ci, co modlą się najwięcej, zdają). Dlatego warto umieścić w swojej playliście część twórczości Piotra Rubika, jakkolwiek jej walory artystyczne są kwestią bardzo dyskusyjną. Nie jesteśmy w stanie wytłumaczyć tego fenomenu, jednak bełkotliwa treść najnowszej szczególnie twórczości Pana Piotra skutecznie pozwala w pełni skupić się na czytanym materiale.

Generalnie muzyka Piotra Rubika jest dobra na wszystko. Znakomicie się przy niej upija, a także tańczy na rurze. Być może napiszemy kiedyś o tym bonusową katechezę.

Pij Cherry Coke

Haha, myśleliście, że zapomnimy?

Poza tym Cola zawiera w sobie dużo kofeiny, co podnosi krótkotrwałe IQ oraz nie daje tak łatwo zasnąć, choć tak cudownych przedmiotów jak mikroekonomia lub wstęp do prawoznawstwa nie pokona żadna dawka kofeiny.

Koperta

Kto ma prawo jazdy, ten na pewno wie jak to działa. Działa zawsze, problemem jest tylko „ile”.

Nie rób z siebie życiowej pipy na egzaminie

Następujące zwróty wykreśl ze swojego codziennego słownika:

„O Boże! JA to umiałam, NAPRAWDĘ!!! JEJKU JEJKU JEJKU”

„Ooooch pani doktor, może jednak dopyta mnie pani na piątkę z wykrzyknikiem”

„Ooooch tak się cieszę!”

„To moje ulubione pytanie!”

„Na gronie pisali, że pani o to nie pyta”

„Nie wiem, ale może kolega obok będzie wiedział”

„Mogę sobie z panią pstryknąć gronofotkę?”

„To w Polsce nie ma króla?”

Typowa gronofota

Warszawscy studenci niech uczą się w BUWie

Biblioteka UW to wspaniałe miejsce, w którym nie tylko wiedza wchodzi do głowy 10 razy szybciej niż w dowolnym innym miejscu. Ponadto znajdziesz tam chłopaka/dziewczynę, możesz zostać zmolestowana/y przez starego, grubego dziada w peruce, który przychodzi tam w niecnych celach, ale przede wszystkim jest to znakomita okazja do lansu. Nawet jeśli nie zdasz egzaminu, to będziesz tak wylansowany/a, że nie będzie ci to już potrzebne.

W rankingu lansu sytuacja prezentuje sie obecnie następująco:

1. Bycie redaktorem JakŻyć

2. Starbucks

3. BUW (do niedawna 2)

4. iPhone

Ustaw sobie obrazek „sesjo wypierdalaj” na gronie lub naszej-klasie

Podobno ten obrazek ma magiczną moc! Jeśli wgrasz go do swojej galerii to być może jeśli się nauczysz zdasz sesję. Statystyki wskazuja, że 56% studentów, które wgrały ten obrazek do swojej galerii zdało przynajmniej jeden egzamin. Sami widzicie, że przesądni studenci nie mogą się mylić.

Im więcej się uczysz, tym więcej zapominasz

Ta prosta zasada niech będzie pewnym podsumowaniem naszej dzisiejszej lekcji. Dodatkowa wiedza to problemy, wątpliwości, dylematy. No i więcej do zapominania. Historia zna miliony przypadków, gdzie gorzej nauczeni zachodzili dalej od tych, którzy wryli podręczniki na pamięć. Może to wcale nie tu leżą podstawy sukcesu?

Katecheza #20: Sesja jak sesja. Przychodzi i odchodzi. Głupcem jest ten, kto się za bardzo przejmuje!

PS. A na sam koniec, co jest obowiązkiem, trzeba pamiętać o mocnym postanowieniu poprawy. Także pamiętajcie. Już od października wszyscy zajebiście bierzemy się do roboty, zaliczamy na bieżąco, uczymy się z zajęć na zajęcia, kręcimy 5.0 i pokażemy wszystkim jak się uczy!

Sesja, czyli co zrobić gdy brakuje ci czasu na oglądanie filmów, a chciał(a)byś "być w temacie"

2012-01-15T22:50:00.000+01:00

W dzisiejszym odcinku z cyklu "trwa sesja, nie mam czasu na sen" chciałabym przedstawić wam kilka fajnych stron naturalnie w jakiś sposób spokrewnionych z dziedziną sztuki jaką się tu zajmujemy. Pierwsze kilka to szeroko pojęte quizy filmowe, które wypełniam ostatnio w ramach akcji "pobudźmy mózg przed kodeksem".

WHAT MOVIE IS THE PIC FROM?- bezapelacyjnie najprostszy quiz na jaki trafiłam, mimo że mój nieoszukiwany wynik był raczej tragiczny. wynikło to jednak z tego że generalnie mam słaba pamięć do tytułów i bardzo trudno mi je sobie przypomnieć w dodatku w anglojęzycznej wersji. Jakoś bardziej pamiętam te spolszczone, mimo że w większości fatalnie przetłumaczone. Ale cóż, w końcu w Polsce mieszkamy prawda?

FUN MOVIE QUIZ- tutaj mój wynik był zdecydowanie lepszy bo i tytuły krótsze i bardziej znane. Mój wynik? "20-29 – You go to the movies a lot, eh? Pretty amazing score, you got some (if not all) of the tricky ones. Amazing job all around. You should be proud"

THE ULTIMATE HAIRCUT PICTURE QUIZ- to mój numer jeden, wśród odnalezionych ostatnio filmowych quizów. Dostarcza masę zabawy, każąc osobie wypełniającej choć troszeczkę wytężyć swoją "mózgownicę". Jeśli wciąż nie wiecie o co chodzi to powiem tyle. Zastanawiałeś/aś się kiedyś czy rozpoznasz film po kadrze na którym widać jedynie czyjąś fryzurę?

tymi ostrzeżeniami nie zawsze warto się przejmować

Niestety jak pewnie wiecie przed sesją nie można jedynie rozwiązywać zagadek, ponieważ po kilku godzinach nieustannego "wkuwania", czy jak kto woli nauki ze zrozumieniem i pasją, szanowny mięsień odpowiedzialny za nasze myślenie mówiąc delikatnie odmawia dalszej współpracy. W takiej sytuacji polecam wam strony typu "movie mistakes", dzięki którym choć minimalnie zreanimujecie wspomniany już organ.

MOVIE MISTAKES- strona zajmująca się wyszukiwaniem wszelkiego rodzaju błędów we wszystkim poczynając na filmach, przez książki aż do gier i telewizji. Idealny zabijacz resztek czasu jaki pozostaje studentowi przed egzaminem, gdy na widok kodeksu macie ochotę uciekać jak to mówią " w siną dal".

Kończąc już ten wywód bez ładu i składu [wiedzcie że mój organ zaczął już odmawiać posłuszeństwa], zaprezentuje wam jeszcze ostatnią stronę również związana z filmem, jednak nie mająca nic wspólnego z tematem jaki starałam się tu poruszyć. Jej siła i fakt że znajduje się w tym zestawieniu polega na tym że diabelnie spodobał mi się pomysł na nią. Autorka Ch.A. [projektantka witryn internetowych, gdybyście mieli jakieś wątpliwości] postanowiła stworzyć bloga/stronę na której umieszczała by screenshot'y tytułów filmów jakie obejrzała. Pomysł trudny do zrealizowania, w moim przypadku [i większości z was pewnie też] prawie niemożliwy do zrealizowania aczkolwiek ciekawy. Nawet jeśli nie interesuje was sam fakt jakie filmy autorka widziała, to nadal fajne narzędzie by prześledzić zmiany jakie dokonały się w projektowaniu kadrów z tytułem filmu na przestrzeni wielu, wielu lat...
THE MOVIE TITLE STILLS COLLECTION

Byle do 30... a potem, dawno wyczekiwane przeze mnie wizyty w kinie na "Dziewczynie z tatuażem", "Underground Przebudzenie" oraz "Weekend" [nie, nie ten Pazury]

Ranking najlepszych scen z „Władcy pierścienia”

2012-01-11T20:11:00.000+01:00

8. Mowa Teodema

Przedsmak wielkiej bitwy…

7. Pogrzeb Theodreda

Przejmująca i elektryzująca, głównie za sprawą pieśni Eowiny.

6. Przemowa Sama

Ten fragment to kwintesencja tego filmu.

5. Pieśń Pippina

Mocna, poruszająca piosenka, idealnie dopełniająca poświęcenie Borromira i głupotę jego ojca (?).

4. Wybór drużyny

Uwielbiam tę scenę, tutaj dowiadujemy się kim jest Aragorn oraz dostajemy mały przedsmak chemii jaka utworzy się między elfem a krasnoludem.

3. Eomer

Cudowny facet, o cudownym głosie. Mój numer dwa zaraz po Aragornie. Żałuje że jest go tak niewiele w tym filmie.

Oaths you have taken, now fulfill them all, to lord and land!

[niestety nie ma możliwości "zyutubowania" tego fragmentu, ale w wersji reżyserskiej fragment ten usłyszycie po godzinie i około 6/7 minutach]

2. Sekwencja bitwy w Helmowym Jarze

Jeśli o mnie chodzi uważam że bitwa z drugiej części przyćmiewa i zostawia daleko w tyle sekwencje z Powrotu Króla.

1. Prolog "Drużyny Pierścienia"

Mogę słuchać tej sekwencji w kółko.

W ciemności, czyli Holland opowiada o holocauście

2012-01-10T10:32:00.000+01:00

Agnieszka Holland powiedziała że „"W ciemności" to film zarówno dla Grossa jak i sprawiedliwych wśród narodów świata. Trudno nie przyznać jej racji. To trudne kino, przejmujące, pozbawione patosu i typowego kiczowatego bohaterstwa na wyrost. Po prostu dobre i warte obejrzenia.

Film opowiada historię żydowskiej rodziny Chigerów, która do 1941 roku wiodła dość pomyślne życie w dawnym Lwowie. Ta sielanka, a raczej normalność skończyła się wraz z atakiem nazistów na ZSRR i wkroczeniem wojsk niemieckich do Lwowa. Wprowadzono wtedy znaną już na pozostałych ziemiach polskich politykę zero tolerancji dla żydów, a do ich rozgromienia najpierw zastosowano przymusowe więzienie w getcie a potem bojówki Ukraińców do ich całkowitej eksterminacji.

Jednak pomimo całej tragedii tych ludzi głównym bohaterem filmu jest ktoś zupełnie inny. Polak niejaki Leopold Socha, inspektor kanalizacji, drobny złodziejaszek, włamywacz i krętacz. Historia obu tych światów połączy się w dniu w którym naziści zdecydują się na likwidację lwowskiego getta. Wtedy przez dziurę w podłodze ucieknie grupa Żydów, których spotka Leopold. Kuszony dużymi pieniędzmi jakie mógłby zarobić na ich ukrywaniu decyduje się im pomóc, za niebagatelną sumkę, znaleźć w miarę bezpieczne schronienie w kanałach, które zna przecież jak własną kieszeń.

Jak pisałam, to nie jest typowy film o herosach i heroinach, którzy pokonają każdą przeszkodę by żyć. Nie ma tu łatwych wyborów i ścieżek. Agnieszka Holland nie analizuje dogłębnie swoich postaci drugoplanowych, Żydzi w tym filmie są niedookreśleni, ich wybory i decyzje momentami wydają się niezrozumiałe. Zamiast nich reżyserka postanowiła zgłębić żywot człowieka, który im pomaga. Obojętnego wobec krzywd innych, dbającego o siebie i swoją rodzinę mężczyznę, który w pewnym momencie zrozumie że pomoc potrzebującym to nie tylko dodatkowa praca zarobkowa, ale zwyczajny ludzki obowiązek. Jego przemiana tak jak napisano nie odbywa się przy użyciu wielkich słów i gestów, jest ledwo dostrzegalna. Można dostrzec ją w półuśmiechach, spojrzeniach. Ta przemiana to wynik jednostkowych decyzji podejmowanych bardzo spontanicznie a rozpoczyna się w momencie gdy Leopold pomimo bezpośredniego narażenia się na wykrycie decyduje się nie wydać „"swoich żydków".

„"W ciemności" realizacyjnie nawiązuje do filmu „"Kanał" jej artystycznego mentora z Zespołu Filmowego X Andrzeja Wajdy. W obu filmach to właśnie kanały stają się główną determinantą, która bezpośrednio wpływa na przemianę bohaterów. To właśnie ich ciemność i ciasnota sprawiają że bohaterowie podejmują takie a nie inne decyzje. Nawiązanie to widać najlepiej w jednej ze scen, która do złudzenia przypomina tę z filmu Wajdy. Pamiętacie ten moment gdy Stokrotka wraz z Korabem patrzy na drugi brzeg Wisły bez nadziei? Podobną scenę możemy dostrzec w filmie Holland. U niej jednak nie ma klimatu katastrofy. Nieudało jej się sportretować kanałów w taki sposób by widz miał wrażenie ich niszczycielskiego oddziaływania względem człowieka. Pamiętacie że w „Kanale” ludzie dosłownie wariowali od zbyt długiego przebywania w tym toksycznym środowisku. U Holland kanały wydają się zbyt sielankowe i oprócz jednej Manii nikt nie dostrzega ich mocy. Choć może przesadzam, ale takie były moje odczucia w czasie seansu.

Muszę wam szczerze napisać że film Holland zaskoczył mnie szczególnie pod względem aktorskim. Więckiewicz nareszcie doczekał się głównej roli, w której mógłby wykreować postać, a przez co cały wydźwięk filmu mając kontrolę od początku do końca. W roli Leopolda Sochy jest naprawdę wyśmienity. Każde uczucie, każdą radość, złość, wątpliwość widoczne jest na jego twarzy w sposób bardzo subtelny. Całą przemianę z obojętnego złodziejaszka w empatycznego człowieka czynu, który z przywiązania i miłości do „"swoich żydków" zaryzykuje życie swoich najbliższych, swoje i innych Więckiewicz zagrał swoim ciałem i mimiką, przez co jego postać nabrała autentyczności. Dodatkowo zaskoczyła mnie Agnieszka Grochowska i nieznany mi wcześniej Benno Furmann. Mimo że ich postacie nie zostały właściwie napisane jako para sprawują się doskonale. To właśnie ich postacie są dla widza najbardziej wyczuwalne i prawdziwe. Kinga Preis pojawia się rzadko jednak jest wyśmienita jak zawsze.

Nie oceniam tego filmu. To film o Holocauście a takich dzieł nie wolno jednoznacznie oceniać. „W ciemności” trzeba po prostu zobaczyć, trzeba wczuć się w historię Chigerów i Leopolda. To film, który budzi znane wcześniej pytania o to co ty byś zrobił na miejscu tych ludzi. Zachowałbyś się jak Ukrainiec i dobijał Żydów czy stanąłbyś na wysokości zadania zaryzykował życie wszystkich na których ci zależy by uratować tych, którym nie pozwolono żyć w imię bezsensownej ideologii? Każdy z nas pragnie myśleć że byłby Leopoldem, ale wiemy że to nie prawda. Część z nas byłaby ludźmi Grossa. Pozostaje mieć nadzieje że nigdy nie będziemy musieli tego sprawdzić…

Dodatkowo:

Na ten seans udałam się do łódzkiego oddziału Multikina [Silver Screen], piszę o tym bo to moja pierwsza wizyta w tym miejscu od maja 2005 roku, czyli premiery trzeciego odcinka Gwiezdnych Wojen, kiedy to „strzeliłam focha” po tym jak zamiast filmu przez pierwsze kilka minut seansu słyszałam dźwięk i widziałam czarny obraz i nikt mnie za to nawet nie przeprosił. Powiem wam szczerze że moja wizyta w tym miejscu przypominała wizytę w równoległym wszechświecie. Dawno nie byłam w kinie, które z takim uwielbieniem by się wielbiło i promowało. W ciągu 25 minut reklam jakimi mnie uraczono puszczono by nie skłamać 4 do 5 krótkich zwiastunów, resztę czasu wypełniły reklamy kinowych przekąsek i inne, które można obejrzeć na co dzień w telewizji. Zabawne, prawda? Dodatkowo chłopak, który sprzedał mi bilet był tak uszczypliwy i niemiły, że zastanawiałam się czy stamtąd nie uciec i nie przejechać jednego przystanka dalej i pójść na ten film do studyjnego. Sytuację uratował prześliczny blondynek który „kasował” bilety przed wejściem na salę, na której o dziwo również było całkiem przyjemnie. Nawet siedząca obok mnie parka w pewnym momencie zrozumiała że film o Holocauście jest kiepskim materiałem by dziamać przy nim popcornem.

Podsumowując, istnieje szansa że na kolejny seans zamiast to Cinema City wybiorę się Silvera, jako że pierwsze kino mi się znudziło a drugie nie odstraszyło.

PLAN NA 2012

2012-01-09T12:19:00.001+01:00

Wraz z początkiem nowego roku postanowiłam ułożyć krótki serialowy plan na ten dopiero co rozpoczęty rok kalendarzowy, z którego mam nadzieje rozliczę się w styczniu 2013 roku. Założenia nie będą długie i zawiłe, bo z doświadczenia wiem, że po drodze do celu błądzi się w wielu ślepych uliczkach, dlatego lista będzie się składać tylko z 8 pozycji.

Miasteczko Twin Peaks

Dwa sezony, 30 odcinków serialu, który jak piszą znawcy zrewolucjonizował amerykańską telewizję. Pozycja obowiązkowa dla fanów Davida Lyncha . Przez wielu nazywany Kultowym i to przez duże K. jeden z najlepszych seriali telewizji, serial który przetarł drogę wszystkim współczesnym dziełom telewizyjnym nowego typu. Wydaje się że to pozycja obowiązkowa…

Pierwszy godzinny dramatyczny serial stacji HBO, który wystartował w 1997 roku opowiadający o życiu w więzieniu o zaostrzonym rygorze zwanym potocznie „Oz”. Dziwny serial z powodu swojej niezwykłej narracji przypominającej raczej dokument niż fabułę. To jeden z tych seriali w których budowa odcinka nie przypomina tradycyjnego podziału na wstęp, rozwinięcie, zakończenie. Tutaj nagromadzenie wydarzeń jest tak wielkie że jeden odcinek spokojnie mógłby posłużyć innemu scenarzyście za materiał na co najmniej dwa do trzech epizodów. Dodatkowo to jeden z najbrutalniejszych seriali jaki powstał, jest obrazoburczy, kontrowersyjny i hiperbolizujący wszystkie nieczyste zachowania ludzkie.

Carnivale

„To nie jest serial dla ludzi kochających piękne twarze współczesnych herosów kina, bojących się odmienności, czy tkwiących w sidłach przyzwyczajeń. Wszystko w "Carnivale" jest postawione na opak, inne niż oglądamy w popularnych serialach i filmach. I może właśnie dlatego jest tak fascynujące.” [www.filmweb.pl] To chyba wystarczająco zachęcający powód by bliżej przyjrzeć się temu serialowi.

Deadwood

Widziałam kilka odcinków gdy puszczało go polskie HBO, pamiętam że mnie fascynował, jednak nigdy nie obejrzałam go jak należy od początku do końca. Klimat dzikiego zachodu, hedonizm, brak poszanowania na prawa i podstawowych praw ludzkich, chciwość, rządza i wiele innych, to wszystko [podobno] jest tematem wspomnianego serialu. Brzmi zachęcająco, prawda? Jedyny minus jaki zauważam na starcie to brak zakończenia… zresztą podobna sytuacja ma miejsce z Carnivale…

Kampania Braci

„Gdy "Kompania braci" dobiega końca widzimy jak piekło wojny, wszechobecna śmierć i lęk o życie zmieniają bohaterów serialu. To już nie są weseli chłopcy z Camp Tocco a żądni przygód, a okaleczeni psychicznie i fizycznie ludzie niewyobrażający sobie życia bez walki. Szczególnie w pamięć zapada scena, kiedy kilku żołnierzy wybiera się na polowanie. Jeden z nich idzie pochylony, jak gdyby obawiał się strzałów wroga - wroga? Przecież wojna się skończyła!” [www.filmweb.pl] Serial obowiązkowy, aż dziwie się że nadal go nie widziałam…

Polskie Drogi i Kolumbowie

Dwa polskie seriale opowiadające o wojnie, napisane, wyreżyserowane i zagrane przez Polaków. Seriale wyjątkowe bo dobre, opowiadające o naszym piekle. Oba wyreżyserowane przez fantastycznego, już nie żyjącego Janusza Morgensterna, najlepszego moim zdaniem telewizyjnego twórcy. Po prostu muszę to zobaczyć…

Babylon 5

„Jest to telewizyjny serial science- fiction poświęcony wydarzeniom związanym ze stacją kosmiczną o tej samej nazwie, stworzony przez Joe Michaela Straczynskiego. Oprócz serialu powstał także szereg pełnometrażowych filmów telewizyjnych, przedstawiających ważne wydarzenia związane z akcją serialu. Akcja serialu skupia się głównie wokół intryg politycznych, ale pojawiają się także inne motywy - miłość, religia, są nawet wątki komediowe. Serial składa się ze 110 odcinków (5 sezonów po 22 odcinki), poprzedzonych pilotem. W przeciwieństwie do wielu seriali, Babilon 5 opisuje jeden zamknięty ciąg zdarzeń.” [www.wikipedia.pl] Osobiście widziałam już 6 odcinków, jednak ogląda się trudno, ze względu na scenografię i charakteryzację dlatego myślę że okres 360 dni wystarczy by obejrzeć te wspomniane 110 odcinków, bo generalnie serial ciekawy, wręcz fascynujący…

Dodatkowa wisienka na torcie to SG

Widziałam te trzy seriale kilkanaście razy, jednak znając moją miłość do nich całkiem prawdopodobne że w tym roku obejrzę je nie raz we fragmentach lub nawet całości ;)

małymi kroczkami do celu!

NA KONIEC

poniżej znajduje się kilka ciekawych rankingów najlepszych seriali telewizyjnych; z większością miejsc się nie zgadzam, ale to nadal wartościowe listy seriali jakie warto w życiu obejrzeć ;))

EMPIRE

KMF

AVCLUB

Mała wielka miłość, czyli komedia, która naprawdę śmieszy

2012-01-07T00:09:00.001+01:00

Polskie komedie romantyczne, samo określenie brzmi zabawnie, prawda? Otóż w przypływie nie lada depresji [nie wiem jak to się dzieje ale współczesny człowiek bez Internetu jest dosłownie jak bez nogi, nawet gdy nie miał zamiaru z niego korzystać lub co gorsza nie miał świadomości że chce] obejrzałam sobie ponownie „Małą wielką miłość” Łukasza Karwowskiego i powiem wam szczerze że mimo upływu lat nadal bawiłam się wyśmienicie na seansie.

Fabuła tej komedii nie jest zbyt skomplikowana. Polka wyjeżdża do Stanów by przeżyć „american dream”, poznaje młodego i nieziemsko przystojnego [i bogatego] mężczyznę, spędzają kilka miłych chwil, ona wraca do kraju i okazuje się że jest w ciąży. Typowy model złapania faceta na brzuch. Generalnie wszystko w tym filmie jest typowe i wyidealizowane. 24 letnia Matka Polka, racjonalizujący każdą decyzję Amerykanin i co nie zdarza się w naszym kinie często humor, który naprawdę śmieszy! „Mała wielka miłość”, czy bardziej międzynarodowo „Expecting Love” mimo że zbudowana na znanym w wielu zachodnich filmach schemacie kulturalnego niezrozumienia w naszych polskich warunkach wydaje się małym, ale jednak powiewem fabularnej świeżości.

Cały humor i zabawa jaka wiąże się z seansem tego filmu bierze się z postaci Ian’a Eversona, Amerykanina granego przez Joshua’e Leonarda. Ten film jest trochę jak „Londyńczycy”, tylko zabawniejszy i odwracający role. Tutaj to Amerykanin próbuje odnaleźć się w kraju gdzie jak głosi jego przyjaciel z LA tylko 6% tubylców zna angielski, a nie odwrotnie.

Co ciekawe Warszawa, którą odwiedza to nie to cukierkowe miasto znane z innych komedii, Ian trafia w dość ponure miejsca- obskurny posterunek, przytułek dla bezdomnych, tania i zapuszczona kawalerka [choć z niezłym widokiem] w większości nic ciekawego.

Karwowski zamknął swój film w kilku mało znaczących i w większości szarych miejscach, wśród dosłownie kilku postaci. Dodatkowym atutem filmu jest opowiedzenie tej historii z punktu widzenia Ian’a i jego amerykańskiego niezrozumienia dla „cudowności” naszego kraju. Karwowski zderza ze sobą najbardziej utarte mity i uprzedzenia jakie panują między dwiema nacjami dając całkiem ciekawą mieszankę kulturowo- humorystyczną.

Czy warto wspominać o wadach? Myślę, że nie, bo ta produkcja podobnie jak inne nasze komedie nie jest ich pozbawiona. Różnica wynika jedynie z obecności humoru, a to już coś, dlatego polecam…

Ciekawostki vol. 3

2012-01-06T22:45:00.000+01:00

Czy tylko ja uważam, że 12 powodów dla, których nie powinno się czegoś obejrzeć to tak na prawdę 12 powodów dla których trzeba to zrobić?

ciąg dalszy tutaj [dla zainteresowanych xd]

Ciekawostki vol. 2

2012-01-03T11:36:00.000+01:00

Znalazłam całkiem zabawny rysunek obrazujący "finansową historię filmów o superbohaterach". A ponieważ wpisuje się w mój aktualny trend filmowy [nadrabiam wszystkie do tej pory nie widziane filmy Marvela] szczególnie mnie rozśmieszył. Graf jest trochę niezaktualizowany, ale patrząc na zeszło już roczne premiery, można się spodziewać że żółta linia byłaby dłuższa niż ta z 2008 roku ;)

Na co do kina w styczniu?

2012-01-01T23:18:00.002+01:00

Subiektywny Przegląd poleca

[nie mogłam znaleźć niczego z normalnymi napisami]

[trailer poniżej]

[ten mnie najbardziej zaciekawił!]

Martiny dla najlepszych produkcji filmowych według Subiektywnego przeglądu

2011-12-31T07:40:00.001+01:00

ZŁOTY MARTIN dla najsubtelniejszego i jednocześnie najmocniejszego filmu tego roku

SŁUŻĄCE

Skromny film, jeszcze skromniejsza obsada bez wielkich nazwisk i pieniędzy. Jedynie Tate Taylor, debiutujący reżyser i scenarzysta. To nazwisko warto zapamiętać, bo jeśli na początku swojej drogi tworzy się takie rewelacje, aż strach pomyśleć co będzie później. „Służące” opowiadają o sytuacji czarnoskórych pracownic w latach 60- tych, o ich rozterkach, rozczarowaniach i rasizmie z jakim na co dzień muszą się zmagać. To piękna historia o kobietach dla kobiet, pod przykrywką zwykłej opowieści o służących dotykająca spraw najważniejszych- naszego stosunku do życia i drugiego człowieka. Klimatyczne zdjęcia, wzruszająca muzyka, klimat i trzy główne bohaterki, tylko tyle i aż tyle by zostać najlepszym filmem roku według Subiektywnego Przeglądu…

Kolejny raz polecam z całego serca…

SREBRNY MARTIN dla najmądrzejszego filmu tego roku

ROZSTANIE

„Konflikt racji jak w tragedii antycznej. Dylematy moralne godne Dostojewskiego. Pytania dręczące jak u Kafki. I uniwersalna moc rażenia przypowieści biblijnej. A wszystko bez moralizowania i nadęcia, osiągnięte najprostszymi środkami.” Dwie historie, dwie rodziny połączone przez przypadkowe zdarzenie. Z pozoru opowieść o dzisiejszym Iranie, naprawdę metafora życia każdego człowieka. Problem umarłej miłości, relatywizmu moralnego i etycznego, obecności pierwotnego instynktu samoobrony. Wszystko okraszone spokojem, wręcz dokumentarną precyzją w pokazywaniu codziennej, szarej rzeczywistości. Genialne…

I jeszcze jedno, film wywołuje pewien szok dla tych którzy byli przekonani że Iran wygląda tak jak malowano go w „Persepolis”.

BRĄZOWY MARTIN dla najprawdziwszego historycznego filmu tego roku

„JEŚLI NIE MY, TO KTO”

Podobno jeśli poznasz nowe kino niemieckie pokochasz je od pierwszego wejrzenia. Powiem więcej, ci którzy je zgłębili bez wyjątku twierdzą że to najlepsza kinematografia na świecie. I mimo że ja w dniu dzisiejszym nie mogę ferować tak poważnych wniosków, mogę powiedzieć jedno: „Jeśli nie my, to kto” to fantastyczne kino. Film opowiada o kulisach działalności niemieckiej grupy terrorystycznej Badder- Meinhoff, skupiając się jednak na postaci, która zawsze stała w cieniu- Gudrun Ensslin. Pisałam już o tym filmie [tutaj], dlatego teraz tylko kolejny raz zaproszę was do obejrzenia tego filmu!

KRYSZTAŁOWY MARTIN dla najciekawszego, oglądanego przez Subiektywny Przegląd polskiego filmu roku

ERRATUM

Tomasz Kot może pochwalić się tylko dwiema dobrymi filmowymi rolami w życiu- „Skazanym na bluesa” i opisywanym „Erratum”. Nie twierdzę że to film idealny, jakieś polskie arcydzieło. Nie jestem pewna czy to również najlepszy ze wszystkich polskich filmów, bo sporej części nie widziałam. Jednak ten skromny film z Wrocławia, który udaje Szczecin szczególnie przyciągnął moją uwagę. To wyciszone kino, pełne zwykłych a jednocześnie niezwykłych zdarzeń. Każdy z nas popełnia większe czy mniejsze błędy, każdy z nas chciałby zmienić którąś z przeszłych decyzji. O tym właśnie opowiada Erratum, o błędach i pragnieniu by je naprawić. Niby oklepany temat, a jednak ma w sobie to coś, co przyciąga widza. Mnie się podobało, może i was zauroczy…

SPECJALNY MARTIN za najśmieszniejszy film roku

KOCHA, LUBI, SZANUJE

Niby komedia, a jednak dotyka najistotniejszych aspektów ludzkiego życia…

DRUGI SPECJALNY MARTIN za najbardziej niesamowity i tajemniczy klimat filmowy tego roku

DRIVE

Już o nim pisałam, ale powtórzę. Ten film wprowadza w pewien niezwykły filmowy trans, z którego trudno się obudzić, dlatego jest tak niesamowity

TRZECI SPECJALNY MARTIN za skumulowanie największej ilości emocji w ty roku

WARRIOR

Po prostu surowa i przykra opowieść o rodzinie i pojednaniu, otoczona męskim klimatem walki.

MARTIN DLA AKTORÓW

RYAN GOSLING

Trzy filmy, trzy fantastyczne role. Świetny aktor, który wciąż czeka na rolę życia.

MICHAEL FASSBENDER

Razem z Goslingiem dzielą w tym roku tytuł najbardziej rozchwytywanego i najgenialniejszego aktora sezonu. Po urzekającej „Jane Eyre”, udowodnił że nawet blockbuster może uchodzić za ambitne kino, a to już wystarczający powód do przyznania mu nagrody. Przede mną jeszcze „Wstyd” ale oglądając zwiastuny mam wrażenie że ten film tylko umocni moją fascynację jego aktorstwem.

VIOLA DAVIS I OCTAVIA SPENCER

Obie panie wystąpiły we wspomnianych już „Służących” tworząc niezwykle przekonujące portrety dwóch czarnoskórych kobiet, które walczą o swoją godność i wolność dla innych. Dwie cudowne panie, zasługujące na wiele prestiżowych nagród.

NAJWIĘKSZE ROZCZAROWANIE ROKU

RESTLESS

Długo czekałam na nowy film mistrza Gusa van Santa. Niestety mistrz zawiódł, to nie ten człowiek, który wydobywał z młodych ich największe gorączki. Ten van Sant to oszust, który udaje że rozumie, stawiając błędne diagnozy opierając się na fałszywych założeniach. Pytanie brzmi, czy jest szansa na odrodzenie?

Mini Martiny dla najlepszych produkcji telewizyjnych według Subiektywnego przeglądu

2011-12-30T14:00:00.045+01:00

Wprowadzeniem do tego podrozdziału będzie pewne wyznanie- otóż nie lubię zbyt ambitnych seriali i ich nie oglądam. Wbrew panującej wokół opinii że serial ma prawo być męczący, byle tylko stał mocny i na wysokim poziomie, uważam za błędne.Serial ma przede wszystkim odstresować po ciężkim dniu. Dlatego większość oglądanych przeze mnie produkcji oparta jest na prostej acz wciągającej formule bycia uatrakcyjnieniem dnia w ślicznym opakowaniu. Oczywiście czasami los każe mi zagłębić się w te mądrzejsze, jednak nigdy nie jest to więcej niż jeden co kilka miesięcy. Przyznaje jednak że wrażenia z seansu takiego wielogodzinnego „dające do myślenia” dzieła bywają porażające.

ZŁOTY MINI MARTIN- dla serialu który w opinii autora tego bloga zdominował i ukradł całą uwagę

HOMELAND

Kolejny serial po ReGenesis , który udowadnia że terroryzm to świetny pomysł na serial. Nietypowa narracja, wciągająca treść i niecodzienne zakończenie sezonu. Homeland utrzymuje ekstremalnie wysoki poziom przez wszystkie 12 odcinków dając nam fascynujący wgląd w życie prywatne i zawodowe agentów CIA. Dodajmy do tego fantastyczną Claire Danes oraz Damiana Lewisa a otrzymamy prawie 12 godzin świetnego widowiska.

SREBRNY MINI MARTIN- dla serialu, który pokochałam niedawno pomimo że jego treść i styl kompletnie odbiegają od moich normalnych serialowych upodobań

SONS OF ANARCHY

Mimo że czwarty sezon nie należy do moich ulubionych ze wszystkich to nadal stanowi jeden z najlepszych sezonów tego roku. „Sonsi idą na dno”, zatracają się, miotają, w brew nakazom rozsądku wybierają najgorsze z możliwych scenariuszy. Powiedzieć że to serial idealny nie byłoby przesadzone. Dlatego oglądajcie i cieszcie się tak jak ja!

BRĄZOWY MINI MARTIN- dla serialu który pokonał własną śmierć

KOŚCI

Ileż to napisano przed premierą siódmego sezonu o nieuniknionym zepsuciu i sponiewieraniu ukochanego serialu? Po szokującym wyznaniu z ostatnich sekund szóstego sezonu o ciąży z kapelusza wielu fanów zastanawiało się nad końcem serialu. Nie od dziś wiadomo o istnieniu klątwy Moonlighting, która to skrupulatnie dobija wszystkie seriale, które zdecydują się na szczęśliwe zakończenie przed ostatecznym finałem. Widzieliśmy co stało i dzieje się z Dr House po nieudanej próbie miłosnej, wiemy co stało się z serialem „Na wariackich papierach”, po części wiedzieliśmy co stanie się z Kośćmi. Jednak ku zaskoczeniu wielu scenarzyści stanęli na wysokości zadania i dosłownie przeskoczyli księżyc dając nam serial po retuszu, który mimo zmiany podstawowego czynnika, który go uatrakcyjniał [chemii] cieszy nadal i to ze zdwojoną siłą. Nowy sezon Bones udowodnił jedno, że po bardzo kiepskim sezonie możliwy jest powrót i odrodzenie, a uratować serial może tylko zmiana. I chociażby za te udaną zmianę prawie pod koniec emisji należy się nagroda!

KRYSZTAŁOWY MINI MARTIN- dla najlepszego polskiego serialu tego roku

BEZ TAJEMNIC

Tak wiem że powstał na licencji, wiem że jest kopią wyśmienitej "Terapii", wiem że w wielu krajach powstają narodowe wersje tego serialu. Ale czy to powód by go dyskryminować? W naszym kraju nawet programy na licencji wydają się być stworzone przez pijanego ogrodnika, nie wspominając już o rodzimych produkcjach. W tym roku pobito rekord usuwania seriali z ramówki, co ciekawe jednym z tych seriali był również licencjonowany "Wszyscy kochają Romana". Wtedy pojawiło się HBO, które stworzyło nam serial tak dobry jak żaden inny pokazywany w tym samym okresie w innych polskich telewizjach. Dlatego "Bez tajemnic" zasługuje na nagrodę, ale zasługuje na nią również odtwórca głównej roli Jerzy Radziwiłowicz oraz o dziwo Małgosia Bela. Brawo!

MINI MARTIN DLA AKTORÓW

MANDY PATINKIN

Gdy odszedł z Criminal Minds byłam lekko załamana. Na szczęście wrócił i to w wyśmienitej formie, tworząc na ekranie postać podobną do tej z CM a jednak inną. Saul Berenson w jego wydaniu to postać niezwykle skomplikowana, zachowawcza i genialna. Generalnie fajnie że wrócić i nadal rządzi.

KSENIA SOLO

W „Lost girl” gra pół-Kanadyjkę pół-Rosjankę, która zaprzyjaźnia się z sukkubem, główną bohaterką serialu i całkowicie kradnie jej show! To jej serial i tylko ona wydaje się tam wiedzieć co robi. Jest dowcipna, urocza i pełna werwy. Idealna do roli!

CHARLIE HUNNAM

Jax to jego rola życia. Od czterech sezonów kreuje postać człowieka miotającego się między tym co właściwie i dobre a tym co wrodzone i jest w tym niewyobrażalnie dobry. Już nie mogę się doczekać kolejnego sezonu!

MINI SIMONY DLA NAJGORSZYCH AKTORÓW SERIALOWYCH

JASON O’MARA

Jason to bez wątpienia największa gwiazda Terra Novej i to nie w dobrym znaczeniu tego słowa. Kamera go nienawidzi, a widz patrząc na niego spogląda na wielki kawał drewna i to mało elastycznego. Jego body lanquage to nic w porównaniu z mimiką twarzy, która po prostu boli…

Mimo wszystko polecam wam ten serial, bo to nie lada wysiłek i osiągnięcie żeby przyciągnąć niemałą widownię będąc jednocześnie wielką realizacyjną porażką za duże pieniądze.

SUPER MINI MARTIN DLA CIACHA ROKU

prosta kategoria i oczywista wygrana:

ALEKSANDER SKARSGARD

Ten wybór to formalność, bo każdy kto oglądał True Blood, wie kim jest wampir Eric, jak wygląda i jak się zachowuje...

X- Men- kolekcja

2011-12-29T23:45:00.004+01:00

W ramach nadrabiania tegorocznych nowości filmowych przed jego upływem postanowiłam parę dni temu obejrzeć „X- Men- First Class”, jednak ku mojej rozpaczy (?) okazała się to cała seria filmów rozrywkowych o superbohaterach posiadających niewyobrażalnie groźne i efektowne moce. Nigdy nie interesowały mnie komiksy, ba (!) nigdy w życiu nie przeczytałam komiksu, nie mam na myśli tylko tych najsłynniejszych sygnowanych znakiem Marvela, nie czytałam nawet książeczek z Kaczorem Donaldem. Choć przyznaje zażądałam kupienia sobie kilku, ale tylko ze względu na fajne zabawki jakie do nich dokładali. Dlatego z nutką zdziwienia i niezrozumienia obserwowałam w tym roku ten ogromny bum na produkcje komiksowe, „Zielona Latarnia”, „Thor” oraz wspomniani „X- Meni”.

Dla niezorientowanych przypomnę po krótce główne założenia na których opiera się wspomniana seria. Tytułowi „X- Meni” to ludzie posiadający specyficzny zmutowany gen, przekazywany przez męskie chromosomy X,Y. Ten gen rozwija w nich najróżniejsze, mniej lub bardziej niebezpieczne zdolności takie jak: moc panowania nad żelazem, zmiennokształtność, telepatia, regeneracja, niszczące lasery, zabijanie dotykiem, itp. „Mutanci” jak pieszczotliwie nazywa ich świat żyją w przeciwieństwie do innych sag o superbohaterach żyją jawnie, lecz nie w pełnej harmonii z ludźmi. Tutaj pojawia się kolejny motyw, na którym bezpośrednio opiera się fabuła czterech z pięciu części o XM, czyli konflikt ideologiczny między dwoma głównymi protagonistami i myślicielami w świecie mutantów. Magneto czyli pan żelaza, dla którego wolność ducha istot mu podobnych można osiągnąć jedynie poprzez zniszczenie ludzkości, która nie potrafi lub nie chce ich zaakceptować, według niego tylko życie jawne i w zgodzie ze sobą daje prawdziwą wolność. Drugi czyli Profesor Charles Xavier uważa że mutanci powinni żyć w ukryciu i nie występować ani przeciwko sobie nawzajem ani przeciw ludziom. Jest empatą z ogromną potrzebą pomagania dlatego tworzy szkołę dla szczególnie uzdolnionych i pomaga młodym mutantom przystosować się do nowej sytuacji w jakiej się znaleźli z chwilą odkrycia swoich niezwykłych zdolności.

Kolejność od najgorszego do najlepszego filmu.

„X- Men Geneza: Wolverine” to bez wątpienia najgorsza część cyklu, której fabuła, poziom realizacyjny i aktorski zdołuje nawet największych nie smakoszy kina. Tym razem twórcy każą nam śledzić wczesne losy najbardziej znanego X- Mena Logana, który jak dowiecie się we wcześniejszych częściach jakieś 15 lat przed początkiem akcji filmów stracił pamięć i nie wie co działo się z nim wcześniej. Gavin Hood ku mojej [może i waszej] rozpaczy postanowił nas o tym poinformować w swoim kolejnym po takich hitach jak Transfer, Tsotsi czy nasze polskie „W pustyni i w puszczy” (sic!) [pierwszy film na którym byłam w kinie sama] filmie.

Powiem szczerze że obejrzenie tego filmu było dla mnie nie lada wyzwaniem. W czasie seansu dosłownie każda część mojego ciała [prócz uporu] błagała by ukrócić jej cierpienie i wyłączyć to „niesamowite” widowisko. Trochę przewijałam, trochę odwracałam wzrok by dostać się ze ścierka do zakurzonych półek ale dobrnęłam do końca z mała pomocą równie znudzonego jak ja lektora.

Co właściwie mi się nie podobało? Hm, Hugh Jackman [powiem tylko że w tym filmie jest 10 razy gorszy niż w jedynce], fabuła, której banalność i idiotyzm momentami doprowadzał mnie do szewskiej pasji. Jeśli liczycie na fajne wyjaśnienie zagadki przeszłości Wolverina, sromotnie się zawiedziecie. Bynajmniej ja zawiodłam. Jeśli mam być szczera pan reżyser powinien wrócić do szkoły lub co gorsza filmowania polskim lektur.

„X- Men II” to chyba najdłuższy film z cyklu o superbohaterach, który jest o niebo lepszy od Wolverina ale moim zdaniem gorszy jedynki. Powracają demony z przeszłości nieustraszonego Logana [o których rzecz jasna nie pamięta] czyli niejaki Strokes oraz jego osobista kampania przeciw mutantom. Wściekły na Profesora za nieuleczenie z dziwności jego syna- dziwoląga postanawia wymordować wszystkich mutantów z użyciem specjalnej maszyny obsługiwanej przez Profesora.

Generalnie film nie jest zły, jest dużo akcji, przysadzistych dialogów, wątki romantyczne niskich lotów, trochę uśmiechu i dowcipów. W skrócie wszystko co potrzeba do stworzenia komercyjnego zabawiacza dla każdego. Ja bawiłam się dobrze, więc polecam.

„X- Men: Ostatni Bastion” mi się podobał i to nawet bardzo. Przypadła mi do gustu szczególnie jedna rzecz- zakończenie. Rzadko zdarza się aby twórcy sami z siebie zdecydowali się zarżnąć złotego pisklaka i wybić połowę głównych bohaterów przed ostatnim gongiem. Jednak zanim to nastąpiło pojawiła się w filmie postać którą pokochałam, która moim zdaniem zasługiwała na znacznie więcej uwagi, ba! nawet własny spin- off. Mroczne wcielenie Jean to najlepsza rzecz jaka mogła przytrafić się tej serii. Po dwóch filmach z męczącym Jackman’em scenarzyści w końcu dali widzom postać tak ciekawą i mroczną na jaką zasługuje każdy film z super mocami. Telepatka z najsilniejszą znaną mutantom mocą? To musi być klucz do sukcesu, prawda? Niestety jej wątek został potraktowany strasznie po macoszemu, zamiast wydobyć z niej drzemiącą moc pokazano ja jako ofiarę, a to mi się nie podobało, szczególnie sposób w jaki to wszystko się kończy…

„X- Men” to film wprowadzający w całą historię. Poznajemy głównego bohatera Wolverine, jego duchową przyjaciółkę Roque oraz innych mutantów ze szkoły Profesora. Poznajemy tu również mordercze zapędy Magneto, który to na „dzień dobry” postanawia zamienić wszystkich ludzi w mutantów, by pozbyć się nieprzyjaźnie nastawionych. Odpowiedzialnym za ten film jest Bryan Singer, twórca drugiej oraz producent piątek części serii.

To bardzo zwyczajny film, powiedziałabym że zły, ale w porównaniu do innych filmów serii jak i innych sag o superbohaterach ocena nie wypada aż tak surowo. XM jest przewidywalny, z dzisiejszej perspektywy trochę przestarzały w realizacji. To idealny przykład kina rozrywkowego, które wciąga acz nie pociąga całkowicie.

Wady:

Hugh Jackman ze swoim pokręconym uszatym fryzem wydaje się być małym zagubionym pieskiem wrzuconym w produkcję o której nic nie wie. O ile jego bycie nie przeszkadza widzowi tak bardzo jak chociażby w „X- Men: Wolverine” o tyle nadal stanowi punkt, który podnosił mi ciśnienie i to nie w pozytywnym stopniu. Jego postać jest odpychająca a mimika twarzy, eh co mam powiedzieć? Obrzydzająca? Tak, to chyba dobre słowo.

Anna Paquin dostaje minus już nie tyle za swoją mniej lub bardziej przekonującą grę ale za jej brak i moją osobistą niechęć jaką do niej żywię od oscarowej (??) roli w Fortepianie.

Zalety:

Srebrnowłosa Hally Berry, o której obecności w filmie dowiedziałam się przy okazji drugiej części filmu i sprawdzeniu paru informacji na filmwebie, jest fajna podobnie jak James Marsten grający Scotta.

Pierwsza część to komercyjna papka bez głębi, która potrafi jednak w dość znaczącym stopniu zaciekawić widza by obejrzał ją do końca i nie wyłączył.

„X- Men. First class” to zadziwiające zjawisko. Ile razy zdarzyło wam się obejrzeć sequel, który przewyższał by jakością wszystkie poprzednie części jakiejś sagi? Szczerze mi zdarzyło się to po raz pierwszy. Ten film to istny majstersztyk, idealny w każdym calu. Jeśli kiedykolwiek zastanawialiście się czy istnieje coś takiego jak głębokie kino rozrywkowe, odpowiedź jest bardzo prosta- XMFC!

Oczywiście żadne z powyższych twierdzeń nie miałyby racji bytu gdyby nie dwóch aktorów, którzy dosłownie przetopili zwykły metal w drogocenne złoto. James McAvoy oraz Michael Fassbender stworzyli niezwykle głębokie kreacje, które można uznać za najlepsze w mijającym roku w tego rodzaju kinie.

XMFC opowiada o początkach więzi jaka zrodziła się między Erikiem [Magneto] oraz Profesorem. Obaj panowie poznają się w młodym wieku a ich przyjaźń zostaje ugruntowana wspólnym poszukiwaniem człowieka, który eksperymentował na Eryku w obozie koncentracyjnym w Polsce oczywiście [ps. wyobraźcie sobie mój szok, gdy w amerykańskim blockbusterze usłyszałam nagle coś o Polsce i to po polsku!]. Fassbender w roli młodego Magneto przechodzi samego siebie. Tworzy postać tragiczną, cierpiętnika, który jak ładnie napisano „wycierpiał więcej niż mógł znieść, lecz niewystarczająco by umrzeć”.

Obejrzyjcie ten film, naprawdę fantastyczna przypowieść o ludziach, o przyjaźni i przede wszystkim o tym że jeden cel nie zawsze osiąga się w podobny sposób. Idealnie wyjaśnia powody dla których za kilka lat świat będzie wyglądał tak a nie inaczej.